Qoca oğlan

Tarix: 20-05-2019 15:41
Baxış sayı: 150

Eldə­­­niz­­­lə - açı­­­ğam. Ürə­­­yi­­­ni de­­­şən nə sö­­­zü ola, üs­­­tü­­­mə yü­­­yü­­­rə­­­cək. Qar­­­nın­­­da­­­kı "göy gu­­­rul­­­tu­­­la­­­rı"nı eşit­­­dir­­­mə­­­yə də utan­­­maz. Həm də gu­­­ya ha­­­çan­­­sa ye­­­ni­­­yet­­­mə­­lər­­dən biri bu "göy gu­­­rul­­­tu­­­la­­­rı"nı bu­­­lud­­­la­­­rın hə­­­qi­­­qi toq­­­quş­­­ma­­­sı bi­­­lib, ona şer də qo­­­şub. Oğ­­­lan "Bu­­­lud" ad­­­lı hə­­­min ro­­­man­­­tik şe­­­rin üç-dörd ye­­­rin­­­də "şim­­­şək" sö­­­zü iş­­­lə­­­dib. Gu­­­ya onu in­­­di də kim oxu­­­ya, göz­­­lə­­­ri önü­­­nə şim­­­şək gə­­­lə­­­cək. Sən de­­­mə, po­­­e­­­zi­­­ya ən id­­­bar şey­­­dən də tö­­rə­­nər. Gö­­­zəl­­­lik­­­lər heç, yə­­­qin id­­­bar şey­­­lər dur­­­duq­­­ca da, po­­­e­­­zi­­­ya du­­­ra­­­caq. Po­­­e­­­zi­­­ya­­­nın ak­­­tu­­­al­­­lı­­­ğı əbə­­­di­­­dir. Bir söz­­­lə, onun "ba­­­ğır­­­saq"la­­­rı­­­nın ta­­­rix­­­çə­­­si "Bu­­­lud"un ta­­­rix­­­çə­­­sin­­­dən uzun­­­du. Hə, ki­­­şi "ba­­­yır"a gah elə ge­­­dər, diş­­­lə­­­ri­­­nə sal, sın­­­maz, gah da elə ki - qa­­­şıq gö­­­tür, iç. Gu­­­ya qə­­­biz­­­lik və is­­­ha­­­lı­­­nı zər­­­gər də­­­qiq­­­li­­­yi ilə ida­­­rə edir. On­­­la­­­rı yax­­­şı ida­­­rə et­­­di­­­yin­­­dən­­di də, ar­­­tıq elə bi­­­lir, on­­­da ida­­­rə­­­çi­­­lik qa­­­bi­­­liy­­­yə­­­ti ya­­­ra­­­nıb. De­­­yir, bö­­­yük bir ida­­­rə­­­ni ona ver­­­sin­­­lər, gör ne­­­cə rəh­­bər­­lik edir.

Bir sir­­­ri də var ki, nov­­­ruz­­­gü­­­lü­­lər sa­­yağı qəl­­­bi­­­ni an­­­caq yaz­­­dan yaza de­­­şib üzə çı­­­xa­­caq. Yaz­­­da san­­­ki bey­­­ni­­­nin qur­­­du tər­­­pə­­­nir: on­­­da ata­­­sı haq­­­qın­­­da di­­­şi­­­nin di­­­bin­­­dən çı­­­xa­­­nı de­­­yir. Ədəb-ər­­­kan göz­­­lə­­­məz. Yaz­­­da ata­­­sı ba­­­rə­­­sin­­­də di­­­li­­­nə bir rəh­­­mət gəl­­­məz. Ata­­­sı di­­­ri­­­lib gə­­­lə, inan, tu­­­tub tə­­­zə­­­dən öl­­­dü­­­rər. Yaz­­­da ata­­­ya nif­­­rət­­­lə­­­ri bi­­­rə-beş də yox, bi­­­rə-on beş ar­­­tır. Al­­­lah gös­­­tər­­­mə­­­sin, üz pör­­­tür, göz bə­­­rə­­­lir. Özü də hə­­­lə, ay ata, sən iyir­­­mi il­­­di dün­­­ya­­­da yox... Gö­­­rən, ata ölüb ge­­­dən­­­də də ata sa­­­yı­­­lır­­­mı? "Bəl­­­kə on­­­da gü­­­lə-çi­­çəyə al­­­ler­­­gi­­­ya var?" - hə­­­kim yol­­­daş­­­la­­­rı gü­­­lə-gü­­­lə bir-bi­­­rin­­­dən so­­­ru­­­şar. "Gü­­­lün ata­­­ya nə dəx­­­li?" "Axı, ata­­­sı bu qo­­­ca oğ­­­la­­­na ney­­­lə­­­yib?" Hə, on­­­da yaz nif­­­rət­­­lə­­­ri ar­­­tıq bir ənə­­­nə halı alıb. Yay­­­da-pa­­­yız­­­da qu­­­zu ki­­­mi sa­­­kit­­­dir. Qış­­­da - din­­­dir­­­sən, din­­­məz. Yaz­­­da­­­kı hirs-hik­­­kə­­­si­­­ni qış­­­da ona xa­­­tır­­­lat­­­san, gü­­­lə­­­cək - "Də­­­li­­­yəm də-ə, de­­­yər. - Də­­­li­­­nin buy­­­nu­­­zu ol­­­mur ki".

Hə, nəyi de­­yir­­dim, sə­­­ra­­­sər on yed­­di il­­­di ki, hər yaz ağ­­zı basa-basa Ba­­­kı­­­dan ra­­­yo­­­na ge­­­dər, ata­­­sı­­­nın baş­­­da­­­şı­­­nı uçu­­­rar, bal­­­ta­­­la­­­yıb-sın­­­dı­­­rar. An­­­caq heç 2-3 ay keç­­mə­­miş, tə­­zə­­dən qa­­­yı­­­dıb onu əv­­­vəl­­­kin­­­dən də yax­­­şı dü­­­zəlt­­di­­­rə­­­cək. El­­­də­­­niz ata­­­sı­­­nın baş­­­da­­­şı­­­nı bir də­­­fə "mol­­la­­dili" ərəb qra­­­fi­­­ka­­sın­­­­da yaz­­­dı­­­rıb. So­­­vet döv­­­rün­­­də ki­­­ri­­­lə güc ver­­­di, Mü­­­təl­­­li­­­bov la­­­tı­­­na ke­­­çən­­­də də - la­­­tı­­­na. Nam­­­xu­­­da, in­­­di hər il la­­­tın­­­ca iş gö­­rür. Yox, son ma­­­cal on­­­da irə­­­li­­­lə­­­yiş du­­­yu­­­lur: tut­­­ma­­­la­­­rı yün­­­gül ke­­­çir. Nov­­­ruz­­­lar­­­da ki­­­şi­­­nin qəb­­­ri­­­nə baş çək­­­məz, üs­­­tün­­­də Qu­­­ran oxut­­­du­­­rub şam yan­­­dır­­­maz, bu­­­nun­­­la da qur­­­ta­­­rıb ge­­­dər. Am­­­ma son­­­ra ha­­­mı­­­dan çox ge­­­də­­­cək. Ra­­­yon da bu­­­ra de­­­yil, ora de­­­yil ha. İl­­­də, ya­­­lan ol­­­ma­­­sın, bir ton şam yan­­­dı­­­rır. O, şam alan­­­da, dü­­­kan­­­çı­­­nın bay­­­ra­­­mı­­­dır. Kənd mol­­­la­­­sı da onun oxut­­­dur­­­du­­­ğu ya­­­sin­­­lər­­­lə do­­­la­­­nır. Al­­­la­­­hı ve­­­rib; xəs­­­tə ar­­­va­­­dı­­­nın dər­­­man işi dü­­­zə­­­lib.

El­­­də­­­niz tə­­­qa­­­ü­­­də çı­­­xan ili ata­­­sı öl­­­müş­­­dü. Qo­­­cal­­­dıq­­­ca da uşaq­­­la­­­şır, otu­­­rub-du­­­rub - "atam mə­­­ni ev­­­lən­­­dir­­­mə­­­di", - de­­­yir. Ağ­­­saq­­­qal ada­­­mın hə­­­lə də ev­­­lə­­­nib-ev­­­lən­­­mə­­­mək­­­dən söh­­­bət sal­­ması qə­­­ri­­­bə idi. Gu­­­ya ata­­­sı acıq­­ca is­­­tə­­­mə­­­yib, is­­­tə­­­səy­­­di, onu iki da­­­şın ara­­­sın­­­da ev­­­lən­­­di­­­rər­­­di. Ata ki var - hər şey edə bi­­­lər. An­­caq ona de­­­yən gə­­­rək: ar­­­tıq həş­­­tad­­­da­­­san, bə nə əcəb, vaxt-və­­­də­­­sin­­­də özün özü­­­nü ev­­­lən­­­dir­­­mə­­­din? Nə ya­­pı­­şıb­­san ata­­dan? "Mən onu ba­­­ğış­­­la­­­mı­­­ram!" - bir gün də yum­­­ru­­­ğu­­­nu dü­­­yün­­­lə­­­yib sto­­­la çır­­pası, çe­­­çə­­­lə bar­­­ma­­ğını sın­­­dır­­­dı. Çe­­­çə­­­lə bar­­­maq da hə­­­ləm-hə­­­ləm nə sı­­­nan­­dı, nə də sın­­­dı­­­sa, bi­­­tən. Ar­­­tıq gec­­­di, bi­­­tiş­­­mək keç­­­di, bar­­­maq əl­­­dən sı­­­nıq bu­­­daq ki­­­mi sal­­­la­­­nır. İn­­­di hirs­­lə­­­nən­­­də, stola an­­­caq sol əl­­­lə vu­­­rur. Özü də sto­­­lun tən or­­­ta­­­sı­­­na; ta ke­­­çən də­­­fə­­­ki ki­­­mi ti­­­ni­­­nə yox. El­­­də­­­niz ev­­­lən­­­mə­­­yi­­­ni öm­­­rü bo­­­yu ata­­­sın­­­dan umub. O da bu işi hə­­­mi­­­şə yaz­­­dan qı­­­şa atıb, qış­­­dan - ya­­­za. Ki­­­şi bü­­­rok­­­ra­­­tın cöv­­­hə­­­ri imiş.

Yox, "oğ­­­lan" ya­­­man dü­­­şüb, sı­­­nı­­­xıb-xa­­­rab olub. Hə­­­kim­­­li­­­yin­­­dən də tək­ bir sə­­­nə­­­ti­­­nin adı qa­­­lır. Ar­­­xa­­­ya da­­­ra­­­ya-da­­­ra­­­ya az qala yo­­­lub qur­­­tar­­­dı­­­ğı sa­­­çı dü­­­mağ­­­dı; ba­­­şı­­­na san­­­ki bir çən­­­gə pam­­­bıq qoy­­­muş­­­du­­­lar. Üzün­­­də­­­ki qı­­­rış­­­la­­­rın da ha­­­mı­­­sı - üzü­­­a­­­şa­­­ğı. O elə bil ağ­­­la­­­yır­­­dı. Əl-ayağı əsir; tər­­­pə­­­nən ki­­­mi başı yır­­­ğa­­­la­­­nır. İki­­­əl­­­li tut­­­du­­­ğu qab-qa­­­caq­­­la mət­­­bə­­­xə ge­­­dən­­­də, cin­­­gil­­­ti­­­dən qu­­­laq tu­­­tu­­­lur. İnan, aya­­­ğı yar­­­pa­­­ğa iliş­­­sə, yı­­­xı­­­lar. Göy may­­­ka­­­sı­­­nın əy­­­ri­­­si hə­­­mi­­­şə gö­­­bə­­­yin­­­dən aşa­­­ğı­­­dır. Üç kəl­­­mə sö­­­zü yan-ya­­­na dü­­­züb-qo­­­şa bil­­­mir­­­sə də, onu iş­­­də sax­­­la­­­yıb­­­lar ki, do­­­lan­­­sın. Bax­­­ma tək oğ­­­lan­­­dı; tə­­­qa­­­üd ümi­­­di­­­nə qal­­sa, acın­­­dan ölər. Bəh, "oğ­­­lan" adı da hə­­­lə üs­­­tün­­­də! Əs­­­lin­­­də də, kim ev­­­lən­­­mir­­­sə, ölə­­­nə­­­cən oğ­­­lan sa­­­yıl­­­ma­­­lı­­­dır. Düz­­­dü, iş­­­də bə­­­zi­­­lə­­­ri ona "qo­­­ca oğ­­­lan" de­­­yir. "Tə­­­ci­­­li yar­­­dım"ın daş qo­­­yan­­­la­­­rın­­­dan­­­dır. Onun­­­la bir­­­gə işə baş­­­la­­­yan­­­la­­­rın ço­­­xu çox­­­dan ölüb ge­­­dib. "Mən su­­­bay­­­lı­­­ğım sa­­­yə­­­sin­­­də sağ qal­­­dım; ev­­­lə­­­nən­­­lər mil­­­çək ki­­­mi qı­­­rı­­­lıb qur­­tar­­dı­­lar". Tə­­­səl­­­li­­­si­­­ni də yax­­­şı ta­­­pıb: "Su­­­bay­­­lıq uzun ya­­­şa­­­ma­­­ğın rəh­­­ni­­­dir", - hər­­­dən ra­­­zı­­­lıq­­­la de­­­yir. Bu şo­­ğə­­rib ade­­­no­­­ma­­­sı ol­­­ma­­­ya, heç nə­­­dən şi­­­ka­­­yət­­­çi de­­­yil. Ge­­­cə­­­lə­­­ri beş-on kə­­­rə su­­­ba­­­şı­­­na du­­­ra­­­caq. Pe­­­şo­­­su gə­­­lən­­­də, qal­­­xıb elə tə­­­lə­­­sik ge­­­yi­­­nə­r, de­­­yir­­­sən, xəs­­­tə üs­­­tü­­­nə tə­­­lə­­­sir. Ye­­­yən­­­də də elə­­­dir: san­­­ki da­­­lın­­­ca at­­­lı qo­­­vur. Be­­­lə­­­si ar­­­vad­­­la yat­­­mış olar­­­sa, yə­­­qin "işi­­­ni" bir göz qır­­­pı­­­mın­­­da qur­­­ta­­­rar. Sər­­­çə ki­­­mi. Hər­­­çənd El­­­də­­­ni­­­zi ar­­­vad­­­la yan-ya­­­na tə­­­səv­­­vür elə­­­mək ol­­­mur. Tə­­­səv­­­vür elə­­­sən də, fıs vu­­­rub yat­­­mış tərz­­də. Ba­­­lam, de­­­mir­­­lər ai­­­lə öv­­­lad tö­­­rət­­­mək üçün­­­dü? Bu­­­na bir-ikicə də­­­qi­­­qə, bax, bu­­­ra­­­can bəs­­­di.

He­­­sab­­­la­­­mı­­­şam, El­­­də­­­ni­­­zin pe­­­şo in­­­ter­­­val­­­la­­­rı düz 1 sa­­­at 55 də­­­qi­­­qə çə­­­kir. Nə ar­­­tıq, nə əs­­­kik. Özü de­­­yir, si­­­dik ki­­­sə­­­si onun üçün zəng­­li sa­­­at ye­­­rin­­­də­­­dir. Vax­­­tı onun­­­la tən­­­zim­­­lə­­­yər: sa­­­at qur­­­ma­­­ğa nə ha­­­cət. Hər du­­­ran­­­da da pal­­­ta­­­rı­­­nı sə­­­li­­­qə ilə ge­­­yi­­­nə­­­cək. De­­­yir­­­sən, əl­­­bət, gə­­­zin­­­ti­­­yə çı­­­xır. Hət­­­ta dəh­­­liz­­­də­­­ki "bay­­­quş"la­­­rı şüb­­­hə­­­yə sal­­­ma­­­maq üçün qals­­tu­­­ku­­­nu da ta­­­xır. İn­­­di­­­yə­­­cən ha­­­mı onu abır­­­lı-lə­­­ya­­­qət­­­li gör­­­kəm­­­də gö­­­rüb, in­­­şal­­­lah, axı­­­ra­­­can da elə gö­­­rə­­­cək. Hə, dəh­­­liz­­­də bi­­­ri­­­nə rast düş­­­dü­­­sə, san­­­ki izi itir­­­mək üçün ayaq­­­yo­­­lun­­­dan əks səm­­­tə üz tu­­­tur. Otu­­­ran­­­lar pıq­­­qıl­­­da­­­şır; on­­­suz qals­­tuk­­­la tu­­­a­­­le­­­tə get­­­mə­­­yin bic­­­li­­­yi­­­ni ha­­­mı çox­­­dan tu­­­tub. Oğur­­­lu­­­ğa ge­­­dir­­­miş ki­­­mi çı­­­xıb çöl­­­dən gü­­­də­­­cək, yal­­­nız əl-ayaq çə­­­ki­­­lən­­­də özü­­­nü "ra­­­hat­­­xa­­­na"ya çat­­­dı­­­ra­­­caq. "Ox­­­qay, din­­­cəl, ca­­­nım, din­­­cəl". Öz ara­­­mız­­­dı, ora­­­nın dinc­­li­­­yi­­­nə heç nə çat­­­maz. Heç ar­­­vad da ada­­­ma elə ləz­­­zət elə­­­mir. Son­­­ra tə­­­zə­­­dən əl­­­bə­­­əl yat­­­ma­­­ğa tə­­­lə­­­sə­­cək - qoy re­­­ji­­­mi po­­­zul­­­ma­­­sın.

Yox, El­­­də­­­niz əsl azər­­­bay­­­can­­­lı­­­dır; "elə yer"ə adam ya­­­nın­­­da get­­­mə­­­yə hə­­­qi­­­qə­­­tən uta­­­nır. Mən utan­­­caq qo­­­ca­­­nı ilk də­­­fə gö­­­rür­­­düm. Adə­­­tən, qo­­­ca­­lar utan­­­maz olur; "ra­­hat­­­xa­­­na"ya af­­­ta­­­va­­­nı qız-gə­­­lin əlin­­­dən ra­­hat­­ca alıb ge­­­dər­­lər. O, qız-gə­­­li­­­nə öm­­­rü bo­­­yu ana-ba­­­cı ki­­­mi ba­­­xıb. On­­­lar da da­­­im onu elə be­­­lə şe­­­yin üs­­­tün­­­də qı­­­na­­­yıb, ələ sa­­­lıb. Hət­­­ta bir də­­­fə onu ala­­­ca­­­ğı­­­nı göz­­­lə­­­yən bi­­­ri­­­si qa­­­bır­­­ğa­­­sı­­­na bir "eş­­­şək" sö­­­zü ya­­­pış­­­dır­­­mış­­­dı. İn­­­sa­­­fən, ki­­­şi­­­lər ona hə­­­mi­­­şə ar­­­xa du­­­rub və ye­­­nə du­­­rur, "bir oğ­­­lan ki­­­mi nü­­­mu­­­nə­­­vi­­­dir", - de­­­yir­­­lər.

Onun hö­­­ku­­­mə­­­tə xid­­­mə­­­ti ar­­tıq bir­­cə "ta­­­bel"i qol­­­la­­­maq­­­dan iba­­­rət­­­di. İş­­­də qal­­­ma­­­sı baş hə­­­ki­­­min mü­­­kəm­­­məl hu­­­ma­­­nist­­li­­­yi­­­nə də­­­la­­­lət edir­. Bir tək bu fak­­­ta gö­­­rə baş hə­­­ki­­­min, üz­­­dən mü­­­səl­­­ma­­­na ox­­­şa­­­yır­­sa da, xris­­­ti­­­an­­­lı­­­ğı eh­­­ti­­­mal olu­­­nur­­­du. Hət­­­ta o, İn­­­ti­­­bah döv­­­rü ada­­­mı­­­dır, de­­yir­­di­­lər. XX əs­­­rə tə­­­sa­­­dü­­­fən dü­­­şüb. Evin­­­də İn­­­ti­­­bah rəs­­­sam­­­la­­­rı­­­nın al­­­bom­­­la­­­rı du­­­rur. Hə­­­lə ins­­ti­­­tut­­­da hu­­­ma­­­nist fi­­­lo­­­sof­­­lar­­­dan "qi­­­da­­­la­­­nıb". Ca­­­ma­­­at Mark­­s-En­­­gel­­­si əz­­­bər­­­lə­­­yən­­­də, o, Kal­­­vin­­­lə Erazm Rot­­­ter­­­dams­­kini oxu­­­yur­­­muş. "Mark­­sı oxu­­­yan ev­­­yı­­­xan olar", - de­­­yər­­­miş. El­­­də­­­niz­­­lə bağ­­­lı tək­­­cə baş hə­­­kim yox, hət­­­ta hər han­­­sı mil­­­lət ba­­­rə­­­sin­­­də də fi­­­kir yü­­­rüt­­­mək müm­­­kün­­­dü. Özü de­­yir, al­­­man­­­lar onu iş­­­də sax­­­la­­­maz­­­dı­­­lar. O, Af­­­ri­­­ka­­­da - in­­diyə çox­­­dan öl­­­müş­­­dü; Ru­­­si­­­ya­­­da "bomj" idi.

Hə, ye­­­mə­­­yi də - sər­­­çə pa­­­yı. Ev­­­dən süd­­­lü xö­­­rək­­­lər gə­­­ti­­­rər. Xö­­­rə­­­yin için­­­də, ya­­­lan ol­­­ma­­­sın, bir metr uzun­­­luq­­­da ma­­­ka­­­ron­­­lar gö­­­rüb­­­lər. Ya­­­nı gül­­­lü gö­­­yüm­­­tül qa­­­za­­­nı qa­­­zın üs­­­tə atıb ya­­­nın­­­da­­­ca du­­­ra­­­caq. "Qa­­­zan" de­­­mə - si­­­lind­­rik bir qu­­­yu. "Ke­­­şik çə­­­kir­­­sən?" - hər­­­dən lağ-lo­­­ğaz­­­la on­­­dan so­­­ru­­­şur­­­lar. "Hə!" - o da kə­­­sə­­­si­­­nə və sərt ca­­vab ve­­rir. "Əşi, sən za­­­ra­­­fat-zad gö­­­tür­­­mür­­­sən?" "Di yax­­­şı, çıx get". Qa­­­za­­­nın qa­­­pa­­­ğı­­­nı yal­­­nız tək qa­­­lan­­­da açar; gu­­­ya bir kim­­­sə onun xö­­­rə­­­yi­­­ni gör­­­mə­­­sin. An­­­caq on­­­suz adam­­­lar süd­­­lü xö­­­rək iy­­­si­­­ni ar­­­tıq bir ki­­­lo­­­metr­­dən du­­­yub. Əl­­­bət­­­tə, süd qo­­­xu­­­su­­­na ha­­­mı ta bə­­­bə­­­lik­­­dən bə­­­ləd­­­dir. Bu "oğ­­­lan", tə­­­əs­­­süf­­­lə de­­­yir­­­di­­­lər, süd­­­lə hara ge­­dib çı­­xa­­caq. Onun ev­­­lən­­­mə­­­si keç­­­di. Ev­­­lən­­­mək ero­­­ti­­­ka tə­­­ləb edən şey­­­di. Süd­­­dən də nə fay­­da. Hər­­­çənd El­­­də­­­niz - "Süd - uzun ömü­­­rün rəh­­­­ni­­­dir", - de­­­yir. "Pa aton­­nan, hər şey hə­­mişə nə­­yin­­sə rəh­­­­ni­­­dir", - ca­­­ma­­­at da ona şə­­­bə­­­də elə­­­yir. Otuz il­­­di di­­­li­­­nə ka­­­­bab ti­­kəsi dəy­­­mə­­­yib. Ka­­­bab onu ça­­­ta­­­çat öl­­­dü­­­rər; ət onun bə­­­də­­­ni üçün də­­­mir­­dən be­­tər­­dir. Ya ən azı qa­­yış­­­dan.

Yox, ata­­­sı "yax­­­şı təş­­­ki­­­lat­­­çı" ol­­­ma­­­yıb. Əsas da ürək yan­­dır­­ma­­yıb. Onu su­­bay qoy­­maq­­la bö­­yük gü­­naha ba­­­tıb. Am­­­ma o, qə­­­biz­­­lik və is­­­ha­­­lı­­­nı yax­­­şı tən­­­zim­­­lə­­­mə­­­si sə­­­bə­­­bin­­­dən, ar­­­tıq özün­­­də təş­­­ki­­­lat­­­çı­­­lıq qa­­­bi­­­liy­­­yə­­­ti du­­­yur­­­du. Ona hər han­­sı bir ida­­­rəni ver, ki­­­şi ki­­­mi ida­­­rə elə­­­sin. Hət­­ta özü ev­­lənə də bi­­lər.

"Bəd­­bəx­­təm, qoy elə bəd­­­bəxt də qa­­lım", - ölüb min ilin ölü­­­sü­­­nə qa­­­rış­­­mış ata­­­sı­­­na hər­­­dən san­­­ki acıq ve­­­rir. "Qoy ona ayıb ol­­­sun", - bə­­­zən də sa­­­kit­­­cə­­­nə de­­­yi­­nir. Hər yaz onun nif­­­rət­­­lə­­­ri ye­­­ni­­­dən şədd elə­­­yir. "Ma­­­ğıl sağ ol­­­say­­­dı, bo­­­ğub öl­­­dü­­­rər­­­dim". Tə­­­zə­­­lik­­­cə də qəb­­­rini ha­­­mar­­­lat­­­maq fik­­­ri­­­nə dü­­­şüb - "No­­­ol­­­sun ata­­­dı, bu dün­­­ya­­­da boş-bo­­­şu­­­na ni­­­yə yer tut­­­sun?", - de­­­yir.

"Yaz xəs­­­tə­­­lik ayı imiş, - bu iki-üç il­­­də ca­­­ma­­­a­­­tın da qə­­­ti fik­­­ri bu­­­dur. - Bir­­­cə ya­­­zın gül­­­lə­­­ri­­­nə ha­­­yıf..."

 

15.V. - 19.X.2000


 

Digər xəbərlər

Şərq-Qərb sivilizasiya-terror qanunu

“Həcv mövzuları” (Baba Vəziroğluna)

İnkarçılarımız

Göy dastan (Ə.Elçibəy haqqında)

Komediya-satira dairəsi (yarıabsurd). Yüzildaşım Tehran Əlişanoğluna

Şərhlər