BİZ­­­DƏN ÖT­­­RÜ DA­­­RIX­­­MA

Tarix: 29-04-2021 13:10
Baxış sayı: 103

 

S

on. Fi­­­niş. Nöq­­­tə. Əs­­­mər­­­dən ca­­­nım yax­­­şıca qur­­­tar­­­dı. Rədd olub get­­­di ərə. Ura, ala­­­ca­­­ğım hə­­­diy­­­yə - özü­­­mə qa­­­zanc qal­­­dı. On­­­dan yan öt­­­düm. Ya­­­nın­­­dan si­­­vi­­­şib keç­­­dim. An­­­caq prob­­­lem prob­­­lem da­­­lın­­­ca gə­­­lir­­miş. Ay səni, doq­­­quz­­­ca ayın için­­­də bir oğ­­­lan uşa­­­ğı ya­­­ra­­­dıb-ya­­­pıb­­­lar. Ha­­­çan rast düş­­­sək, ba­­­cı­­­mın xa­­­ti­­­ri­­­nə gə­­­rək ona bir hə­­­diy­­­yə alam. Gö­­­rən, bir şal­­­var bəs­­­di­­­mi? Əs­­­mə­­­rə ol­­­du­­­ğu ki­­­mi, hə­­­diy­­­yə­­­ni uşa­­­ğa bu cür plan­­­laş­­­dı­­­rı­­­ram: bir bağ­­­ça döv­­­­rün­­­də, bir də mək­­­tə­­­bə ge­­­dən­­­də. Mən elə bi­­­li­­­rəm, əs­­­gər­­li­­yi­­nə­­cən ona iki­­­cə hə­­­diy­­­yə az yox, ək­­­si­­­nə, çox­­­dur. İki - bir de­­­yil ki. İki - bir­­­dən iki də­­­fə çox­­­dur. İn­­­di­­­dən onu qu­­­durt­­ma­­­ğa dəy­­­məz. An­­­caq bu hə­­­diy­­­yə­­­lər mü­­­qa­­­bi­­­lin­­­də qoy mə­­­ni hök­­­mən sev­­­sin. Qo­­­ca çağ­­­la­­­rım­­­da da da­­­ya­­­ğım ol­­­sun. 

Əs­­­mər mə­­­nə so­­­yuq­­­du. Üzü­­­mə də hə­­­mi­­­şə ye­­­rin­­­də don­­­muş ki­­­mi ba­­­xar. Elə bil da­­­im söz ve­­­rib ye­­­ri­­­nə ye­­­tir­­­mə­­­yən da­­­yı­­­sı­­­na mat qa­­­lıb.

Mi­­­şa Qor­­­ba­­­ço­­­vun ba­­­şı bat­­­sın!

Hə, iki adam­­­dan bi­­­ri­­­nə hə­­­diy­­­yə on­­­la­­­rın iki­­­si­­­nə bir­­­dən ve­­­ril­­­miş ki­­­mi olar. Hət­­­ta üçü­­­nə - Əs­­­mə­­­rin yol­­­da­­­şı­­­na da. An­­­caq yox, mən bir da­­­yı ki­­­mi Əs­­­mə­­­rin hə­­­ya­­­tın­­­da hə­­­diy­­­yə şək­­­lin­­­də­­­sə gec-tez rol oy­­­na­­­ma­­­lı­­­yam. Yox­­­sa adam az qa­­­lır ölüb ye­­­rə gi­­­rə. Da­­­yan, gü­­­nah­­­la­­­rı Qor­­­ba­­­ço­­­vun boy­­­nu­­­na yıx­­­maq­­­la de­­­yil: ta Əs­­­mər­­­dən ke­­­çib, bəl­­­kə əri­­­nin ağ­­­zı­­­na bir şey atım? On­­­suz in­­di­­yə­­cən hör­­­mə­­­ti­­­ni qa­­­zan­­­ma­­­dı­­­ğın kə­­­sə is­­­tər min cür hə­­­diy­­­yə ver, bu, dib­­­siz ved­­­rə­­­yə su tök­­­mək ki­­­mi bir şey ola­­­caq. Hə­­­rə­­­yə bir şey - on­­da mən sö­­­kü­­­lə­­­rəm ki! Bə­­­yəm on­­­la­­­rı hi­­­ma­­­yə­­­yə gö­­­tür­­­mü­­­şəm? 

Yaş­­­ca da, bə­­­dən­­­cə də Əs­­­mər­­­dən iki də­­­fə bö­­­yük olan əri ax­­­şa­­­ma­­­can kə­­sik baş ki­­­mi da­­­nı­­­şa­­caq. Düz­­­dü, hə­­­lə bu­­­na de­­­yin­­­mək de­­­məz­­­lər. Sa­­­də­­­cə, söh­­­bət­­­lə­­­ri ara­­­sın­­­da fa­­­si­­­lə-zad yox­­­dur. Cə­­­mi yed­­­di il­­­di də ai­­­lə qu­­­rub, ar­­­tıq tə­­­qa­­­ü­­­də çıx­­­ma­­­ğa ha­­­zır­­­la­­­şır. Ca­­­ma­­­a­­­tın bu gün­­­dən sa­­­ba­­­ha gü­­­manı yox, bu, tə­­­qa­­­üd­­­çü çağ­­­la­­­rı­­­na plan­­­lar cı­­­zır. Gu­­­ya ikin­­­ci hə­­­ya­­­tı­­­na baş­­­la­­­yır. Ba­­­kı kənd­­lə­­­ri­­nin bi­­rin­­­də tor­­­paq əl­­­də et­­­mək fik­­­rin­­­də­­­dir. Əli­­­nə bir şey keç­­­mə­­­di­­­yin­­­dən, "gö­­­zü tox­­­dur". Əs­­­mər elə bil onun qı­­­zı­­­dır, oğ­­­lu da - nə­­­və­­­si.

Beş­­­cə ya­­­şın­­­dan ata­­­sız qal­­­mış Əs­­­mər üçün pen­­­si­­­ya mə­­­sə­­­lə­­­lə­­­ri qa­­­ran­­­lıq-məc­­­hul, sir­­­ri-xu­­­da bir iş­­­di. Əri­­­nin qo­­­ca­­­lı­­­ğa da­­­ir plan və qur­­­ğu­­­la­­­rı ona çat­­­mır­­­dı. Hər­­­çənd əri­­­nin tə­­­qa­­­ü­­­də çıx­­­ma­­­ğı­­­nı ai­­­lə­­­nin bö­­­yük uğu­­­ru say­­­ma­­­ğa borc­­lu idi. Yə­­­qin hə­­­yat­­­da na­­­i­­­liy­­­yət, bax, bu cür-bu sa­­­yaq olur.

İn­­­di­­­yə­­­cən əri ona sev­­­gi söz­­­lə­­­rin­­­dən çox, So­­­si­­­al Tə­­­mi­­­nat Na­­­zir­­­li­­­yi­­­nin əmr və qə­­­rar­­­la­­­rın­­­dan da­­­nı­­­şıb.

Əs­­­mər ata­­­la­­­rın öz qız­­­la­­­rı­­­na hə­­­diy­­­yə al­­­ma­­­la­­­rı­­­na bir­­­tə­­­hər ba­­­xır. Bə­­­yəm ata­­­lar yad ki­­­şi de­­­yil?

Hə­­­lə ­tə­­­zə-tə­­­zə mək­­­tə­­­bə ge­­­dən­­­də, mən kən­­­də gəl­­­miş­­­dim. Hü­­­zü­­­rə. Əs­­­mə­­­rin mək­­­tə­­­bə get­­­mə­­­si­­­ni hə­­­ya­­­tım­­­da ən şad bir ha­­­di­­­sə ki­­­mi qar­­­şı­­­la­­­dım. Gu­­­ya da. Ya­­­lan­­­dan. O, az qal­­­dı se­­­vinc­­dən  qa­­­nad ta­­­xıb uça. Şad­­lan­­ma­­ğım­­dan fəxr du­­­yur­­­du. Gö­­­rür­­­düm ki, al­­­da­­­nıb. Üs­­­tün­­­dən vu­­­rub bir də al­­­dat­­­dım: ona çan­­­ta bo­­­yun ol­­­dum. Elə o-bu. Onil­­­li­­­yi qur­­­ta­­­ra­­­na­­­can bəl­­­kə on də­­­nə çan­­­ta yırt­­dı­­­sa da, mən­­­dən bir səs-so­­­raq çıx­­­ma­­­dı.

Ba­­­şın bat­­­sın Qor­­­ba­­­çov, ne­­­cə ki ba­­­tıb!

- Bay, nə qə­­­şəng çan­­­tan var! - gə­­­lən də­­­fə də ya­­­sa gə­­­lən­­­də, onu xey­­­li tə­­­rif­­­lə­­­dim. - Də­­­ri­­­di bu? Ya­­­man möh­­­kəm şey­­­di, ha! Yax­­­şı sax­­­la­­­san, üç-dörd il ge­­­dər.

Vax­­­tı uza­­­dır, "bir­­­cə bö­­­yü­­­yüb rədd ol­­­say­­­dı", - ürə­­­yim­­­də de­­­yir­­­dim. On­­­da üs­­­tüm­­­dən ağır yük gö­­­tü­­­rü­­­lə­­cək. Ay Al­­­lah, bir­­cə bu qa­­­rı­­­yıb-elə­­­mə­­­sin, ha-a! On­­­suz öz dərd­­lə­­­rim ba­­­şım­­­dan aşır. Olan-qa­­­la­­­nı­­­mı da ona-bu­­­na ni­­­yə pay­­­la­­­ma­­­lı­­­yam? İn­­­di hər kəs odu öz qa­­­ba­­­ğı­­­na çə­­­kir. Nə ol­­­sun ba­­­cı­­­qı­­zım­­dır? Bacı da zəh­­­mət çə­­­kib özü öz ba­­­şı­­­nı do­­­lan­­­dır­­­sın. Hə­­­yət­­­lə­­­ri bir hek­­­tar­­­dı. Kar­­­tof-so­­­ğan ək­­­sin, mal-qa­­­ra sax­­la­­sın. Qoy mə­­­nim də kö­­­mə­­­yim on­­­la­­­rı əmə­­­yə alış­­­dır­­­maq ol­­­sun. Tə­­­miz ha­­­va­­­da iş­­­lə­­­sə­­­lər, val­­­lah, ya­­­naq­­­la­­­rı lam­­­pa ki­­­mi ya­­­nar. Hə­­­yət­­­də əyi­­­lib-qalx­­maq özü elə bir id­­­man nö­­­vü­­­dür.

Kən­­­də gə­­­liş­­­lə­­­rim hər beş-on ölən­­­dən bir­­­di. Ölə­­­nin ən əzi­­­zi­­­ni se­­­çib gə­­­lir­­­dim. Toy­­­lar mən­­­lik de­­­yil­­­di. Biz­­­də ar­­­dı­­cıl hər to­­­ya get­­­mək üçün bəl­­­kə də ma­­­fi­­­oz ol­­­ma­­­lı­­­san. Əziz­­­lə­­­rim san­­­ki növ­­­bə­­­ləş­­­mək­­­lə, üç­­­də-beş­­­də ölə-ölə ölüb qur­­­tar­­­maq­­­day­­­dı. Əs­­­mə­­­rin onil­­­li­­­yi bi­­­tir­­­mə­­­yi­­­nə­­­sə hə­­­lə xey­­­li var. Elə bir yan­­­dan yax­­­şı ol­­­du, ha­­­mı öl­­­dü. Get­­­mə­­­rəm, bir da­­­ha Əs­­­mə­­­ri gör­­­mə­­­rəm, ona hə­­­diy­­­yə də al­­­ma­­­ram. Hə­­­­diy­­­yə - çox ava­­­ra öh­­­də­­­lik­­­dir. Ün­­­siy­­­yə­­­ti çə­­­tin­­­ləş­­­di­­­rir.

Əs­­­mər yed­­­di­­­də oxu­­­yan­­­da, bir gün ye­­­nə yas­­­day­­­dım. Haq­­­qü­­­çü­­­nə,  onun, elə ba­­­cı­­­mın da hər yas­­­da se­­­vinc­­lə­­­ri ar­­­tar­­­dı ki, üzü­­­mü gö­­­rə­­­cək­­­lər. Yas­­­lar on­­­lar üçün se­­­vinc­­lə rəmz­­lə­­­nir­­­di. Elə ilk gün­­­də­­­cə Əs­­­mə­­­rin do­­­nu­­­nu ya­­­maq­­­lı gö­­­rən­­­də, ürə­­­yim göy­­­nə­­­di. An­­­caq özü­­­mü qı­­­sa bil­­­dim, ona heç bir vəd ver­­­mə­­­dim. Ki­­­mə bar­­­ma­­­ğı­­­nı gös­­­tə­­­rir­­­sən, bi­­­lə­­­yin­­­dən ya­­­pı­­­şır. Di yax­­­şı, de­­­mə­­­miş­­­dən bir şey alıb yol­­­la­­­ya­­­ram, qə­­­fil se­­­vinc­­lər ba­­­cım qı­­­zı­­­nın mə­­­nə mə­­­həb­­­bə­­­ti­­­ni bi­­­rə­­­beş ar­­­tı­­­rar. Tərs­­lik­­­dən, Ba­­­kı­­­ya qa­­­yı­­­dan­­­da, elə vağ­­­zal­­­da­­­ca fik­­­ri­­­mi də­­­yiş­­­dim: qoy bu də­­­fə də qal­­­sın. Əs­­­mər qaç­­­mır ki. Həm də kənd ye­­­rin­­­də ya­­­maq nə bi­­­li­­­nə­­­cək. Pal­­­tar­­­da ya­­­maq kənd ye­­­ri­­­nin ya­­­ra­­­şı­­­ğı­­­dır. Axı, ni­­­yə bor­­­ca dü­­­şüm? Ki­­­mə bor­­­cum var? Nam­­­xu­­­da, on­­­suz ba­­­cım da əv­­­vəl­­­ki ba­­­cı de­­­yil, od par­­­ça­­­sı olub. Kənd yol­­­la­­­rın­­­da gül­­­lə ki­­­mi ötür. Bir vaxt  ürə­­­yim­­­də onu et­­­di­­­yim tən­­­qid­­­lər bəh­­­rə­­­si­­­ni ve­­­rib. Ma­­­ğıl on­­­la­­­rın inə­­­yi var. On­­­lar inə­­­yi, inək də on­­­la­­­rı sax­­­la­­­yır. So­­­ru­­­şan gə­­­rək, bə qar­­­daş­­­da nə var? Qu­­­ru ma­­­aş­­­la ayaq­­­la­­­rı­­­nı uza­­­dıb ra­­­hat­­­ca­­­na öl­­­mək olar.

Növ­­­bə­­­ti ya­­­sa gə­­­lən­­­də, Əs­­­mə­­­rin əy­­­nin­­­də çə­­­mə­­­ni rəng­­də tə­­­zə kof­­­ta gör­­­düm. A-a, din­­­mə, bun­­­lar tük­­­lə­­­şib. Bəl­­­kə qa­­­ra mə­­­ni ba­­­sın­­­ca, mən qa­­­ra­­­nı ba­­­sım, ağ­­laş­­ma qu­­rum - ba­­­cım özü mə­­­nə yar­­­dım et­­­sin. Ya da ola bil­­­sin, ba­­­cım ona kof­­­ta­­­nı məc­­­bur qa­­­lıb, alıb. Qız göz açıb-yu­­­mun­­­ca bir-iki qa­­­rış uza­­­nır. Yə­­­qin ke­­­çən il­­­ki do­­­nu bu il di­­­zin­­­dən yu­­­xa­­­rı qal­­­xıb­­­mış. Kən­­­dis­­­tan ye­­­rin­­­də də diz əx­­­la­­­qa də­­­la­­­lət edən şey­­­di: gö­­­rün­­­dü­­­sə, sə­­­ni heç kəs al­­­ma­­­ya­­­caq.

Hə, gə­­­rək mən də ba­­­cı­­­ma de­­­yəm ki, alan­­­da, Əs­­­mə­­­rə hə­­­mi­­­şə bö­­­yük "raz­­­mer"də, uzun pal­­­tar­­­lar al­­­sın. On­­­da həm çox ge­­­dər, həm də az xər­­­cə dü­­­şər­­­lər.

- Qa­­­baq­­­dan ağ­­­göz qış gə­­­lir, uşaq ba­­­rə­­­də bir tə­­­da­­­rük gö­­­rüb­­­sən?

- Biz­­­dən öt­­­rü da­­­rıx­­­ma. Ay qar­­­daş, qorx­­ma, ca­­­nı­­­mız bərk­­dir.

- Bu nə de­­­mək­­­dir?

- Bu­­­ra si­­­zin Ba­­­kı­­­dı ki, yay­­­da yay, qış­­­da qış pal­­­tar­­­la­­­rı ge­­­yək?

- Yax­­­şı, da­­­yı­­­sın­­­dan Əs­­­mə­­­rə yun köy­­­nək - or­­dan gə­­­lər! Ba­­­kı­­­dan!

- Elə elə­­­mə, sən Al­­­lah. Uşa­­­ğı xam öy­­­rət­­­mə.

Qız qa­­­pı dəs­­­tə­­­yi­­­nə dir­­­sək­­­lə­­­nib, ba­­­cı-qar­­­da­­­şın bu şi­­­rin-şə­­­kər söh­­­bə­­­ti­­­nə ba­­­xır, so­­­yuq-so­­­yuq gü­­­lüm­­­sü­­­nür­­­dü. On­­­suz da­­­yı­­­sı du­­rub ba­­­şı­­­nı kəs­­­sə də, bir söz de­­­yən de­­­yil.

- Si­­­zin dü­­­kan­­­da sə­­­na­­­ye mal­­­la­­­rı olur?

- Bi­­­zim ai­­­lə "sə­­­na­­­ye mal­­­la­­­rı"yla sən de­­­yən ma­­­raq­­­lan­­­mır.

- Ha­­­yıf de­­­yil Bi­­­nə "tol­­­kuç­­­ka"sı?

Ba­­­kı­­­da üç-dörd gün sö­­­zü­­­mün üs­­­tün­­­də "dur­­­dum". Son­­­ra iş­­­lər ye­­­nə kor­­­lan­­­dı, fik­­­rim ye­­­nə də­­­yiş­­­di. Həm də axı, in­­­saf­­­dı­­­mı ki, bir­­­cə yun köy­­­nək­­­dən öt­­­rü mə­­­nim ki­­­mi ağ­­­saq­­­qal adam ba­­­sa-ba­­­sa dün­­­ya­­­nın o ba­­­şı­­­na get­­­sin? Tez-tez ora-bu­­­ra yü­­­yü­­­rüb hör­­­mət­­­dən dü­­­şüm? Gü­­­man edi­­­rəm, bu il qız so­­­yuq­­­dan öl­­­məz. Gə­­­lən ilə də Al­­­lah kə­­­rim­­­dir. Bu­­­yu­­­rub, gə­­­lən il köy­­­nə­­­yi­­­nə dur­­­sun. Həm də qoy hə­­­lə bir il də bö­­­yü­­­sün. Ala­­­ca­­­ğım köy­­­nək bir­­­də­­­fə­­­lik ol­­­sun; mək­­­tə­­­bi qur­­­ta­­­ra­­­na­­­can bəs elə­­­sin. Son­­­ra bəx­­­tim gə­­­ti­­­rər, fı­­­rıl­­­da­­­yar ərə. Ata­­­sı da öl­­­mə­­­yə vaxt tap­­­dı. Bi­­­lir­­­din­­­sə için çü­­­rü­­­yüb, ay qu­­­rum­­­saq, ni­­­yə ev­­­lə­­­nir­­­din? Ai­­­lə­­­ni üs­­­tü­­­mə atıb ha­­­ra cə­­­hən­­­nəm ol­­­dun? Bəl­­­kə heç mən ol­­­ma­­­yay­­­dım? Çox da hə­­­lə­­­lik on­­­la­­­ra bir turş  kon­­­fet al­­­ma­­­mı­­­şam. Am­­­ma nə­­­zə­­­ri cə­­­hət­­­cə hər şey al­­­ma­­­lı­­­yam, ala­­­ca­­­ğam da. Kim bu­­­nu in­­­kar edir? Hə­­­lə vax­­­ta var. Köl­­­gəm üst­­lə­­­rin­­­də­­­dir. Qoy öl­­­kə də bir nə­­­fəs dər­­­sin. On­­­suz acın­­­dan-su­­­zun­­­dan öl­­­mür­­­lər. Üs­­­tə­­­lik, hə­­­lə­­­lik iki­­­si də kök­­­dür. On­­­lar arıq­­­la­­­ya­­­sı - bax, bu, də­­­qiq­­­di, ona­­­can bir şey edə­­­rəm. Qu­­­la­­­ğım ça­­­lan­­­da ki, Əs­­­mər ni­­­şan­­­la­­­nıb, ürə­­­yim uçun­­­du. Əcəb yax­­­şı ol­­­du. Haqq ada­­­mı­­­yam. Al­­­lah ba­­­şı­­­mın üs­­­tün­­­də imiş. An­­­caq hə­­­lə sus, səs elə­­­mə. Qoy bir ba­­­cı­­­mı da gö­­­rüm, yağ­­­ma­­­sam da, gu­­­rul­­­da­­­yım. "Mən­­­siz nə edib­­­si­­­niz? - qoy ona it­­­ti­­­ham­­­lar oxu­­­yum. - Bə mən uşa­­­ğı ins­­ti­­­tut­­­da-tex­­­ni­­­kum­­­da oxut­­­dur­­­ma­­­ya­­­caq­­­dım? Bu­­­nu si­­­zə de­­­mə­­­miş­­­dim?" Ara­­­da ba­­­cım mə­­­nə xə­­­bər gön­­­dər­­­di də ki, on­­­lar­­­dan öt­­­rü da­­­rıx­­­ma­­­yım. Gu­­­ya də­­­və boy­­­da bir cön­­­gə­­­lə­­­ri var, in­­­şal­­­lah, to­­­yu elə bir onun­­­la yo­­­la ve­­­rə bi­­­lə­­­cək. Əl­­­bət­­­tə, to­­­ya gəl­­­səm, yax­­­şı olar. An­­­caq gəl­­­sə də sağ ol­­­sun, bu­­­nun üs­­­tün­­­dən de­­­yib, gəl­­­mə­­­sə də. Çün­­­ki yax­­­şı bi­­­lir: toy­­­la aram yox­­­dur. An­­­caq həm də get­­­səm, düz gü­­­man edib, əl-aya­­­ğa do­­­la­­­şa­­­nın bi­­­ri­­­si­­yəm. De­­­yir­­­dim, kaş qız qo­­­şu­­­lub qa­­­ça. Ce­­­hiz söh­­­bə­­­ti öz-özünə həll oluna. Yəni ləğv ola.

Har­­­da­­­san-bur­­­da­­­san, qaç­­­maq nə­­­di - ək­­­si­­­nə, vaxt gəl­­­di, kənd­­də ona qır­­­mı­­­zı bir toy ça­­­lın­­­dı. Mən bu to­­­ya gəl­­­mə­­­yi­­­nə gəl­­­dim, an­­­caq əli­­­boş, at­­­da­­­na-at­­­da­­­na. Ba­­­cım or­­­da mə­­­ni ağ­­­saq­­­qal seç­­­di. Ağ­­­saq­­­qal­­­lı­­­ğı­­­ma uy­­­ğun da sa­­­çım ağap­­­paq­­­dı. Əli­­­mi ağ­­­dan qa­­­ra­­­ya vur­­­mur­­­dum. Ba­­­cım hey ora-bu­­­ra qa­­­çır, ya­­­nım­­­dan yel ki­­­mi ötən­­­də, gah - "Ça­­­şıb da­­­rı­­­xar­­­san", gah da - "Ay qar­­­daş, ca­­­nım sə­­­nə qur­­­ban!" - de­­­yir­­­di.

To­­­yun sa­­­ba­­­hı gü­­­nü hə­­­yət­­­də­­­ki tə­­­nək­­­lə­­­rin köl­­­gə­­­sin­­­də otu­­­rub, qar­­ta-qurt söh­­­bət edir­­­dik. Bir tək mən çay içir­­­dim.

- Da­­­yı­­­sı tə­­­rəf­­­dən Əs­­­mə­­­rə xü­­­su­­­si bir toy hə­­­diy­­­yə­­­si - Ba­­­kı­­­dan bir­­­ba­­­şa öz evi­­­nə ge­­­də­­­cək!..

- Ay qar­­­daş, sə­­­nin elə qu­­­ru­­­ca nə­­­fə­­­sin bi­­­zə bəs­­­di. Hey­­­van­­­la­­­rı­­­mı­­­zın ca­­­nı sağ ol­­­sun, on­­­lar bi­­­zi sax­­­la­­­ya­­­caq.

- Hey­­­van de­­­yən­­­də, inə­­­yi iki­­­lət­­­mi­­­sən?

- Yox, ca­­­mı­­­şı ar­­­tır­­­mı­­­şam. Çox­­­dan do­­­ğub da.

- Ay ma­­­şal­­­lah. Təb­­­rik edi­­­rəm. 

Axır zur­­­na-ba­­­la­­­ban qur­­­tar­­­dı. Hər şey sa­­­kit­­­ləş­­­di. Elə bil öm­­­rüm­­­dən bir mü­­­ha­­­ri­­­bə gə­­­lib keç­­­di. Am­­­ma Əs­­­mə­­­rin da­­­lın­­­dan yax­­­şı dəy­­­dik. Ar­­­tıq da­­­yı ki­­­mi heç bir mə­­­su­­­liy­­­yət da­­­şı­­­ma­­­ya bi­­­lər­­­dim. Qız ölər­­­sə də, öl­­­sün. Dəf­­­ni əri­­­nin boy­­­nu­­­na ola­­­caq. Əs­­­lin­­­də mən ba­­­cım ba­­­la­­­sı­­­nı unu­­­da da bi­­­lə­­­rəm. Buna ix­­­ti­­­ya­­­rım ça­­­tır.

İl­­­lər qa­­­çat­­­bas­­­dı ötür­­­dü. Ba­­­cım hə­­­lə du­­­rur. Bu­­­nu nə­­­dən bi­­­li­­­rəm: öl­­­dü xə­­­bə­­­ri gəl­­­mə­­­yib.

Düz yed­­­di il­­­dən son­­­ra Əs­­­mə­­­ri kənd­­də gör­­­düm. Qay­­­na­­­na­­­sı­­­nın hü­­­zü­­­rün­­­də. Ar­­­vad­­­la­­­şıb-gon­­­bul­­­laş­­­mış­­­dı. Həm də dil­­­li olub. Öd ki­­­sə­­­si­­­ni çı­­­xart­­dı­­­rıb. Da­­­şı var­­­mış.

- Ni­­­yə mə­­­nə vax­­­tın­­­da bil­­­dir­­­mə­­­mi­­­sən? - ye­­­nə gu­­­rul­­­da­­­dım. - Qu­­­la­­­ğı­­­mın di­­­bin­­­də­­­sən. Ye­­­ni Gü­­­nəş­­­li­­­də.

- Tut­­­ma ge­­­cə tut­­­du, bil­­­di­­­rə bil­­­mə­­­dik.

- Yax­­­şı, ney­­­nək.

...Əri - tə­­­qa­­­üd­­­də­­­dir. Da­­­ha ke­­­çib, bəl­­­kə bo­­­ğa­­­zım­­­dan kə­­­sib, ki­­şi­­yəsə öl­­mə­­miş­­dən bir kost­­yum alım? Qoy mə­­­nə gö­­­rə  mü­­­na­­­si­­­bət­­­lə­­­ri yax­­­şı ol­­­sun.

 

21 sent­­yabr 2002 - 13 mart 2004-cü il

Digər xəbərlər

Safruh: "Rafiq Tağı bizim itkimizdir"

Rafiq Tağının reallaşmayan arzusu

Azərbaycanda siyasi idilliya ərəfəsi

Xuraman - kapoeyra uçuşlu qız

Zəminə Rəhimqızı ilə söhbət (2)

Şərhlər