Jorj

Tarix: 21-05-2019 12:33
Baxış sayı: 341

Bir həf­­tə olar ki, Jorj it­­kin dü­­şüb. Özü də gör har­­da - Mosk­va­­da, gör nə vaxt - çoxluqdan sül­­hün az qa­­la qıc­­qır­­dı­­ğı bir dövr­də. Onu gör­­düm de­­yən yox­­du. Hə, po­­lik­­li­­ni­­ka­­da bir ştat va­­hi­­di öz-özü­­nə bo­­şa­­lıb. Ar­­tıq bu ba­­rə­­də yu­­xa­­rı sə­­hiy­­yə ins­tan­­si­­ya­­la­­rı da mə­­lu­­mat­­lı­­dı­­r. Tə­­zə hə­­kim-zad işə gö­­tü­­rü­­lə də bi­­lər. Jorj ta­­pıl­­dı-ta­­pıl­­ma­­dı, kadr mə­­sə­­lə­­si tez­­lik­­lə tən­­zim­­lə­­nə­­cək. Bu dün­­ya­­da kim­­di əvə­­ze­­dil­­məz? Jorj qa­­yı­­dar­­sa da, sa­­də­­cə, al gəl­­di - da­­lın­­dan bir tə­­pik. Di get.

* * *

Po­­lik­­li­­ni­­ka ilə mi­­lis şö­­bə­­si yan­­ba­­yan­­dır. Be­­lə de­­yək, ha­­sa­­rın bir üzün­­də ağ­­pal­­tar­­lı­­lar­­dı, o bi­­rin­­də - göy­­pal­­tar­­lı­­lar. Mü­­ğən­­ni Yu­­ri An­­to­­nov "Qaz-24"-nü mi­­li­­sin hə­­yə­­tin­­də sax­­la­­yır. Bu­­ra­­la­­ra tə­­zə­­lik­­cə kö­­çüb. Şö­­bə­­də ha­­mı onun­­la min ilin ta­­nı­­şı ki­­mi gö­­rü­­şəcək. Qəl­­bi qəlp­lik gö­­tür­­məz. Jorj hər də­­fə bu­­nu gö­­rür, bu dost­lu­­qları sü­­ni, şöh­­rət­­lə bağ­­lı ey­­bə­­cər bir hal he­­sab edir. Şöh­­rə­­tin hü­­quq­­dan-eti­­ka­­dan kə­­nar tə­­rəf­­lə­­ri də olur. Ara­­da elə bir kök­­lü sə­­bəb yox, mi­­lis­­lər də öz­­lə­­ri­­ni di­­dib-da­­ğı­­dır­­. Yu­­ri An­­to­­nov­­la dost­lu­­ğa qur­­şa­­nıb­­lar. Jorj - ayıb ol­­sun on­­la­­ra, de­­yir. Adi zəh­­mət­­keş­­lə, əli­­qa­­bar­­lıy­­la yum­­ruq-qa­­paz­­la da­­nı­­şar­­lar. Elə biri özü. Ye­­yib-içib tə­­sa­­dü­­fən kü­­çə­­də "sək­­kiz" yaz­­sa, boy­­nu­­nun kö­­kü­­nə yağ­­lı bir zo­­pa en­­di­­rər­­lər. On­­la­­rın­­kı dost­luq yox, yal­­taq­­lıq­­dır. On il­­di də az qa­­la ağız­­la­­rı­­nın için­­dən ke­­çib işə ge­­dir, bə onu ni­­yə gör­­mür­­lər? Kor­­du­­lar yoxsa? Ni­­yə onunla dost­luq elə­­mir­­lər?

An­­caq get-ge­­də Jorj da öz rəf­­ta­­rın­­da na­­xə­­ləf­­lik gö­­rür. Düz­­dü, bədəncə, "komp­lek­­si­­ya" (ter­­min Jor­­jun­­dur. Mü­­əl­­lif) eti­­ba­­rıyla bir­­di­­lər. Elə ox­­şa­­rı ola­­raq da özün­­də Yu­­ri An­­to­­no­­va doğ­­ma­­lıq-ya­­xın­­lıq du­­yur. Sanki sim­­sar­­lıq var ara­­da. Ada­­ma de­­yər­­lər, bu tə­­sa­­dü­­fi ox­­şar­­lıq­­la nə de­­mək is­­tə­­yir­­sən? Nə­­yə çat­­maq­­dı məq­­sə­­din? Za­­hi­­ri əla­­mət­­lər dost­lu­­ğa heç bir əsas ver­­mir­­sə də, açı­­ğı, Jorj onun­­la dost ol­­maq is­­tə­­yir­­di. Yu­­ra­­nın şöh­­rə­­ti onu da özü­­nə çə­­kir. De­­nən, ta nə ol­­du - mi­­lis­­lə­­rin gü­­nü­­nə düş­­dün ki! Qız ki­­mi də özü­­nü Yu­­ra­­ya gös­­tər­­mək eh­­ti­­ra­­sı qəl­­bi­­ni çul­­ğa­­yıb. Axır is­­tə­­yi­­nə çat­­dı da. Yu­­ra ma­­şı­­nı qo­­yub şö­­bə­­nin hə­­yə­­tin­­dən çı­­xa­­çıx­­da Jorj­la "rast­laş­­dı", is­­tər-is­­tə­­məz öz "ko­­pi­­ya"sı­­nı (ter­­min Jor­­jun­­dur. Mü­­əl­­lif) üz­­bə­­su­­rət gö­­rüb gü­­lüm­­sə­­di. Elə bil özü­­nü güz­­gü­­də gö­­rür­­dü. Yu­­ra Jor­­jun çiy­­ni­­ni şap­­pıl­­dat­­dı. Gö­­rü­­nür, dost­lu­­ğu iz­­har et­­mə­­yə əlin­­də şap­­pıl­­tı­­dan sa­­va­­yı elə bir va­­si­­tə yoxdu. Ya var­­dı­­sa da, hə­­lə­­lik onu açıb-ağart­ma­­ğa eh­­ti­­yac duy­­mur­­du. Jorj bun­­dan xey­­li mə­­yus ol­­du­­. Lakin ev­­də ümid­­lə­­ri tə­­zə­­dən art­ma­­ğa baş­­la­­dı. Qoy bir az keç­­sin, gö­­rər­­sən, Yu­­ra onu bir ox­­şa­­rı ki­­mi dar­­tıb özüy­­lə hər ye­­rə apa­­ra­­caq. Onu şəx­­si təd­­bir­­lə­­rin­­də nü­­ma­­yiş et­­di­­rə­­cək. Yox­­sa çü­­rü­­dü bu xa­­ra­­ba­­da! Özü yo­­ru­­lan­­da, "dub­­li­­kat" (ter­­min Jor­­jun­­dur. Mü­­əl­­lif) ki­­mi səh­­nə­­yə çı­­xa­­ra bi­­lər, onu fo­­noq­­ram­­la "oxut­­du­­rar". Vay, vay, an­­caq bü­­tün hal­­lar­­da hər şey ye­­nə Yu­­ra­­nın şöh­­rə­­ti­­nə əla­­və­­lə­­rə çev­­ri­­lə­­cək. Jorj özü öm­­rü bo­­yu bir heç olub, elə heç ki­­mi də qa­­la­­caq. Ək­­si­­nə, için­­də­­ki boş­­luq­­lar ar­­ta­­caq. Ma­­ğıl qa­­baq­­lar bir fərd ola­­raq özü də mey­­da­­na çı­­xa bi­­lə­­cək­­di­­sə, in­­di bu eh­­ti­­mal sı­­fır həd­­di­­nə enə­­sidir. Bu tərzdə Yu­­ra­­nın köl­­gə­­si ki­­mi sü­­rün­­mə­­yə məh­­kum­­du. Bir gün Yu­­ra ona nə de­­sə yax­­şı­­dır: kol­­lek­­si­­o­­ner­­lik hə­­və­­si­­nə dü­­şüb. Nə­­yin kol­­lek­­si­­o­­ne­­ri? Sən de­­mə, ox­­şar­­la­­rı­­nı "yı­­ğır". Onların ün­­van və te­­le­­fon nöm­­rə­­lə­­ri­­ni gö­­tü­­rür. On­­la­­ra da özü­­nün­­kü­­lə­­ri ve­­rir. Ha­­çan­­sa bö­­yük səh­­nə­­lə­­rin bi­­rin­­də on­­la­­rı nü­­ma­­yiş et­­di­­rə­­cək.

An­­caq ya elədə olsun, ya belədə, şöh­­rət həmişə Yu­­ri An­­to­­nov­­da qa­­la­­sı­­dır. Qa­­lan­­la­­ra "şiş" (ter­­min Jor­­jun­­dur. Mü­­əl­­lif) ça­­ta­­caq. Yu­­ra onu da, baş­­qa ox­­şar­­la­­rı­­nı da is­­ti­­fa­­də edib ata­­caq. Əl­­bət­­tə, ox­­şar­­la­­rın nü­­ma­­yi­­şi onun şöh­­rə­­ti­­nə əla­­və ça­­lar­­lar gə­­ti­­rər­­di. Am­­ma za­­ra­­fat bir ya­­na, "komp­lek­­si­­ya"sı ta­­mam Yu­­ri An­­to­­no­­vun­­ku­­dur. San­­ki bir ül­­gü­­dən çı­­xıb­­lar. "Kor­­pus" (ter­­min Jor­­jun­­dur. Mü­­əl­­lif) cə­­hət­­cə iy­­nə ucu boy­­da fərq­lə­­ri yox. Baş­­la­­rı da - for­­ma­­ca bir. Tə­­rə­­zi­­də ey­­ni çə­­ki­­də olar­­lar. Onun ba­­şı qo­­pa­­rı­­lıb ye­­ri­­nə Yu­­ri An­­to­­no­­vun­­ku ya­­pış­­dı­­rı­­lar­­sa, ta­­ma­­şa­­çı şüb­­hə­­lən­­məz də.

Jor­­ju bir tək öz işin­­də ta­­nı­­yır­­lar­­sa, Yu­­ri An­­to­­no­­vu az qa­­la bü­­tün dün­­ya ta­­nı­­yır. Ta­­nı­­yır da yox, se­­vir. Yer şa­­rı Y.An­­to­­no­­vun şöh­­rə­­ti­­ni da­­şı­­ya-da­­şı­­ya fır­­la­­nır. Ən azı SSRİ ba­­şı­­na and içir. Gö­­rən, şöh­­rət ni­­yə məhz onu se­­çib? Qur­­ba­­ğa qar­­nı­­na­­mı gö­­zü dü­­şüb? Elə­­dir­­sə, hə­­min qur­­ba­­ğa qa­­rın­­dan on­­da da var. Yu­­ra­­nı bü­­tün dün­­ya ucal­­dır­­sa, Jorj bir dıl­­ğır baş hə­­ki­­min tə­­ri­­fi­­nə­­sə la­­yiq bi­­lin­­mir. Ha­­mı ba­­şın­­dan ba­­sır, aya­­ğın­­dan çə­­kir. Dün­­ya­­nın bü­­tün tən­­qid­­lə­­ri elə bil bir tək onun üçün­­dür. Ha­­çan­­sa bir qı­­zı sev­­miş­­di, o da ona yox de­­di. İn­­di ay­­dın­­ca gö­­rür ki, "yox" ca­­va­­bı­­nı da şöh­­rə­­ti­­nin yox­­lu­­ğu sə­­bə­­bin­­dən alıb. Əgər Yu­­ra is­­tə­­səy­­di, qız ona at­­da­­na-at­­da­­na ge­­də­­cək­­di. Jorj gü­­nü bu gün də hər kəs­­dən an­­caq "yox" eşi­­dir. İş­­dən ona eks­kur­­si­­ya-sa­­na­­to­­ri­­ya düş­­mür. Nə əcəb, ana­­sı var­­mış - ar­­va­­dı da ona ana­­sı al­­dı. Ar­­vad da nə ar­­vad - gic­­bə­­sər-küt bir şey. "Sev­­gi" sö­­zü­­nə gül­­mə­­yi tu­­tur.

Onu ol­­sa-ol­­sa bi­­rin­­ci­­də oxuyan qı­­zı is­­tə­­yir.

Şöh­­rət - bəx­­tə­­bəxt şey­­dir. Alın ya­­zı­­sı­­dır.

Mi­­lis şö­­bə­­si­­nin hə­­yə­­ti po­­lik­­li­­ni­­ka­­nın pən­­cə­­rə­­lə­­rin­­dən ovuc içi ki­­mi gö­­rsənir. Qız­­lar bir də­­fə Yu­­ri An­­to­­no­­va gah otaq­­da­­kı te­­le­­vi­­zor­­da, gah da şö­­bə­­nin hə­­yə­­tin­­də ba­­xır­­dı­­lar. On­­lar hə­­yət­­də və hə­­yat­­da­­kı Yu­­ri An­­to­­nov­­la lent­də və ek­­ran­­da­­kı­­nı tu­­tuş­­du­­rur­­du­­lar. Te­­le­­vi­­zor­­da­­kı Yu­­ra arıqdı - de­­mək, ta­­ma­­şa­­çı­­la­­ra köh­­nə lent ya­­zı­­sı­­nı so­­xuş­­du­­rur­­lar. Bu­­dur, bu­­yur, Yu­­ra yo­­ğu­­na­­yıb, por­­su­­ğa dö­­nüb. "Yu­­ri An­­to­­nov on­­la­­rı sev­­məz", - qız­­lar fi­­kir­­lə­­şir. Qar­­şı­­lıq­­lı mü­­na­­si­­bət­­lər­­də on­­lar ömür­­lük ta­­ma­­şa­­çı ro­­lun­­da qa­­la­­caq. Əs­­lin­­də on­­lar da onu sən de­­yən se­­və bil­­məz. Sev­­sə­­lər də, yal­­nız bir büt ki­­mi. Onun­­la qu­­caq­­la­­şıb-öpüş­­mək na­­qo­­lay bir iş olar­­dı. Ada­­mı tər ba­­sar. Büt­­lə öpüş­­mək tə­­miz­­cə­­nə iş­­gən­­cə­­dir.

Ye­­ni il bay­­ra­­mı­­na ya­­xın po­­lik­­li­­ni­­ka­­nın kol­­lek­­ti­­vi onun ox­­şa­­rıy­­la gö­­rüş plan­­laş­­dır­­dı. Bir növ, Jor­­jun xa­­ti­­ri­­nə. Yox, hə­­qi­­qə­­tən də, bu ad­­dı­­mın atıl­­ma­­sın­­da Jorj­la Yu­­ra­­nın ox­­şar­­lı­­ğı önəm kəsb et­­miş­­di. Yox­­sa min­­lər­­cə ça­­lıb-oxu­­yan var. Heç bu kök-köt­­mə­­cə­­nin üs­­tün­­də da­­yan­­maz­­dı­­lar da. Hə, bu qə­­ra­­rın qə­­bu­­lu­­na bir az da Yu­­ra­­nın öz ma­­şı­­nı­­nı on­­la­­rın qon­­şu­­lu­­ğun­­da - mi­­lis şö­­bə­­si­­nin hə­­yə­­tin­­də sax­­la­­ma­­sı yö­­nəm ver­­di. Sən de­­mə, tə­­sa­­dü­­fi sə­­bəb­­lər də şöh­­rət me­­xa­­niz­­mi­­nin saz və iş­­lək hal­­da sax­­lan­­ma­­sın­­da yar­­dım­­çı­­dır. An­­caq Yu­­ra özü­­nü na­­za qoy­­du, bu ba­­rə­­də ona ağız aç­­mış Jor­­ja "yox" de­­di. Yə­­qin ar­­tıq onun bö­­yük şöh­­rə­­ti po­­lik­­li­­ni­­ka sə­­viy­­yə­­li sev­­gi­­lər­­dən-zad­­dan ası­­lı de­­yil. Yə­­qin ar­­tıq po­­lik­­li­­ni­­ka kol­­lek­­ti­­vi ilə gö­­rüş­­mə­­mək də olar. On­­suz be­­lə gö­­rüş­­lə­­rin onun ta­­le­­yi­­nə müs­­bət əla­­və­­lə­­ri göz­­lə­­nil­­mir­­di. La­­kin ha­­yıf, po­­lik­­li­­ni­­ka bun­­dan xey­­li röv­­nəq ta­­pa­­caq­­dı. Bu fakt pro­­to­­kol­­laş­­dı­­rı­­la­­caq, kol­­lek­­ti­­vin ta­­rix­­çə­­sin­­də əla­­hid­­də yer tu­­ta­­caq­­dı. Po­­lik­­li­­ni­­ka­­nın iş gös­­tə­­ri­­ci­­lə­­ri də yax­­şı­­laş­­mış sa­­yı­­lar, mü­­ğən­­ni bam­­bı­­lı­­nın ye­­kə­­si ol­­muş ol­­sa da, onun­­la gö­­rüş kol­­lek­­tiv­­də mə­­nə­­vi-psi­­xo­­lo­­ji du­­ru­­mun dü­­zəl­­mə­­si ha­­lı­­na yo­­zu­­lar. Ta­­le­­yi tük­­dən ası­­lı baş hə­­ki­­min iş­­dən qo­­vul­­ma­­sı eh­­ti­­ma­­lı da bi­­rə­­beş aza­­la­­caq­­dı. Əsas da Jor­­jun ba­­şı uca olar, iş­­də al­­nı açıq, üzü ağ gə­­zər­­di. Am­­ma in­­di bəl­­li olur ki, Yu­­ra öz ox­­şa­­rı­­na sən de­­yən cid­­di ya­­naş­­mır. Gö­­rən­­də üzü­­nə gü­­lüm­­sə­­mək­­dən sa­­va­­yı ona elə bir yax­­şı­­lı­­ğı keç­­mə­­yib. Be­­lə ba­­xan­­da, on­­da da bir gü­­nah yox: ox­­şa­­rın ba­­şı­­na dön­­üb, qa­­da­­sı­­nı al­­maz­­lar ki. Yox, kol­­lek­­tiv bərk ruh­­dan dü­­şüb. Öl­­kə­­nin yax­­şı ta­­nı­­dı­­ğı bir in­­san­­la gö­­rüş on­­lar üçün ar­­tıq müm­­kün­­süz-əl­­çat­­maz bir iş ki­­mi gör­­sə­­nir. Po­­lik­­li­­ni­­ka­­nın ən bö­­yük uğu­­ru hə­­kim Jor­­jun mü­­ğən­­ni Yu­­ra ilə ta­­nış­­lı­­ğı idi ki, gö­­rü­­nür, bun­­dan ar­­tı­­ğı­­na bel bağ­­la­­maq da dü­­rüst ol­­maz, hət­­ta yer­­siz və gü­­lünc çıxar.

Şöh­­rət­­li adam müd­­hiş bir var­­lıq­­dır: ya­­xın­­dasan, ça­­ta bil­­mir­­sən, əl uza­­dır, tu­­ta bil­­mir­­sən.

* * *

Jorj tə­­zə­­lik­­cə plan cı­­zıb: Yu­­ra­­nın şöh­­rə­­ti­­nə sa­­hib çıx­­maq. Şöh­­rət bəx­­tə­­bəxt şey­­di­­sə, bu, ila­­hi bir əda­­lət­­siz­­lik­­dir. Bu ila­­hi səhv re­­dak­­tə­­dən ke­­çi­­ril­­mə­­li. Bəx­­ti­­nə şöh­­rət ya­­zıl­­ma­­ya­­nın ix­­ti­­ya­­rı ça­­tır ki, bəx­­ti­­nə ya­­zı­­la­­nın əlin­­dən şöh­­rə­­ti zor­­la al­­sın. Hər­­çənd bu iş­­də mü­­əm­­ma­­lar çox­­du - mad­­di ol­­ma­­yan şe­­yi ne­­cə mə­­nim­­sə­­mək olar? Yu­­ri An­­to­­nov şöh­­rə­­tin qoy­­nun­­da gə­­mi ki­­mi üzür­­sə, Jorj onun ox­­şa­­rı ola­­raq ni­­yə də kə­­nar­­da dur­­ma­­lı­­dır? O ye­­yə­­cək, bu, ağ­­zı­­nı ayı­­rıb ba­­xa­­caq? Yu­­ri An­­to­­no­­vun ox­­şa­­rı ol­­maq ona klas­­sik tərz­də şöh­­rət  gə­­tir­­mir­­di. Hə­­lə yün­­gül ta­­nın­­ma ha­­lı üçün də müt­­ləq müt­­rüb ki­­mi səh­­nə­­yə çıx­­ma­­lı­­san. Ox­­şar­­lar yan-ya­­na dü­­zül­­mə­­li, ta­­ma­­şa­­çı­­la­­ra diş­­lə­­ri­­ni ağart­ma­­lı­­dır. Yox, bu­­nun­­la ba­­rış­­maq ol­­maz. Ya­­ra­­maz be­­lə iş! Am­­ma hər ne­­cə ol­­muş ol­­sa da, göy­­dən əli­­nə düş­­müş bu məş­­hur ada­­mın ox­­şa­­rı ol­­maq Jorj üçün ye­­ga­­nə yük­­səl­­mək-ucal­­maq şan­­sı idi. Jorj nə­­zə­­ri cə­­hət­­cə özü­­nü bü­­tün uca yer­­lə­­rə la­­yiq bi­­lir­­di. İn­­san­­dı­­sa - la­­yiq­­di. Ta­­rix­­də be­­lə şey­­lər çox olub: ox­­şar­­la­­rı pad­­şah­­la­­rı yı­­xıb ye­­rin­­də otu­­rub, bu­­nu bir kəs bil­­mə­­yib də. Hər han­­sı ox­­şar yax­­şı da pad­­şah olub. Bu fi­­kir ya­­man bey­­ni­­nə düşüb. On­­suz da Yu­­ri hə­­lə su­­bay­­dı. Tək­­dir. Onu ra­­hat­­ca öl­­dü­­rər, gi­­rib otu­­rar evin­­də. Evin­­də də yox - şöh­­rə­­ti­­nin tən or­­ta­­sın­­da. İn­­dən be­­lə fo­­noq­­ram­­la "oxu­­yar". Sə­­si ba­­tıb, de­­yər. Özü­­nə də bə­­sit və sa­­də­­lövh gö­­rü­­nən bu ide­­ya onun içi­­ni gə­­mir­­mək­­də idi. Qətl ona həd­­siz cəl­­be­­di­­ci gö­­rü­­nür­­dü. Şöh­­rət bur­­nu­­nun lap ucun­­da­­dır, əl at tut. Şöh­­rət Yu­­ri An­­to­­no­­vun boy-bu­­xu­­nu­­na bi­­çi­­lib­­sə, de­­mək, elə onun boy-bu­­xu­­nu­­na da uy­­ğun gə­­lə­­cək.

 

* * *

Jorj it­­kin dü­­şə­­li, Yu­­ri An­­to­­no­­vun cil­­di­­nə gi­­rib. An­­caq ar­­tıq şöh­­rət əlin­­dəy­­di­­sə də, ona ləz­­zət elə­­mir­­di. O, Yu­­ri An­­to­­no­­vu öldürüb, onu öz şöh­­rə­­tin­­dən qo­­pa­­rıb sel­­lo­­fan tor­­ba­­ya bas­­mış­­dı. Yu­­ra­­nın öl­­kə­­də fır­­la­­nan şöhrətini Jorj ar­­tıq özü­­nün­­kü sa­­yır­­dı. Sa­­də­­cə, bu şöh­­rə­­tin min də­­nə düy­­mə­­ci­­yi, ba­­sı­­la­­sı nöq­­tə­­si var­­dı. On­­la­­rı oy­­nat­­ma­­ğı ba­­car­­maq gə­­rək. Ba­­ca­­ra­­caq­­dı­­mı? İla­­hi, sən ni­­yə əda­­lət­­siz­­sən? Ni­­yə şöh­­rət­­dən-zad­­dan ona da az-bu­­cuq ver­­mək is­­tə­­mir­­sən? Hər an da tə­­zə prob­­lem­­lər or­­ta­­ya çı­­xır, xof­­la­­nır­­dı. Yu­­ra­­nın kon­­sert proq­­ram­­la­­rın­­dan ba­­şı çı­­xa­­caq­­mı? Har­­da han­­sı sö­­zü de­­mə­­li? Tez­­lik­­lə ba­­şı­­nın üs­­tü­­nü kəs­­di­­rə­­cək­­lər - pro­­dü­­ser­­lə­­ri kim­­dir? Bir yan­­dan da Yu­­ra­­nın qo­­hum­­la­­rı baş qal­­dı­­ra bi­­lər. On­­lar evə bas­­qın et­­sə­­lər ha, işi bit­­di.

Hə, Jorj düz bir həf­­tə­­dir yo­­xa çı­­xıb­­sa da, sap­­pa­­sağ­­dır. Yu­­ri An­­to­­nov isə ha­­mı­­nın nə­­zə­­rin­­də sağ ola-ola, öl­­müş­­dü. Jor­­jun qəl­­bi döz­­mür, hər­­dən­­bir öz evi­­nə zəng ça­­lır, tez də dəs­­tə­­yi ye­­ri­­nə qo­­yur­­du. Bir də­­fə uşaq, yə­­qin ürə­­yi­­nə da­­mıb, te­­le­­fon­­da bərk­dən qış­­qır­­dı - "Ata-a!" Jorj bir­­dən-bi­­rə şöh­­rə­­ti bu­­rax­­maq, özün­­dən rədd elə­­mək fik­­ri­­nə düş­­dü. Şöh­­rət in­­sa­­na elə də gə­­rək de­­yil­­miş. Ada­­mın kön­­lü uşa­­ğı­­nı is­­tə­­yir. Yu­­ra sel­­lo­­fan tor­­ba­­nın için­­də­­cə dəfn olu­­na­­ca­­ğı mə­­qa­­mı "göz­­lə­­yir­­di". An­­caq nə ol­­sun ki şöh­­rə­­ti var, ar­­tıq o, yal­­nız ci­­na­­yə­­tin üs­­tü açı­­la­­ca­­ğı təq­­dir­­də dəfn olu­­na bi­­lər­­di. Şöh­­rə­­ti sə­­bə­­bin­­dən onun yox­­lu­­ğu­­na şüb­­hə­­lə­­nən yox­­du. Ha­­mı elə bi­­lir ki, o ha­­ra­­lar­­da­­sa qast­rol­­da­­dır. Jorj bu cür-bu sa­­yaq tu­­tul­­ma­­ya­­ca­­ğı­­na tam ar­­xa­­yın­­laş­­dı. Qa­­pı­­nı as­­ta­­ca aç­­dı, sa­­kit­­cə­­nə çöl­­dən də bağ­­la­­dı və bar­­ma­­qu­­cu pil­­lə­­kən­­lər­­lə aşa­­ğı en­­di. Di­­var­­lar az qa­­lır­­dı üs­­tü­­nə gə­­lə. Elə bi­­lir­­di də bu sa­­at ya­­nın­­dan öt­­dü­­yü ör­­tü­­lü qa­­pı­­lar­­dan əl uza­­dıb onu tu­­ta­­caq­­lar. İn­­cə­­va­­ra, elə bir iş baş ver­­mə­­di. "Ata-a!" - hə­­yət­­də qız­­cı­­ğa­­zın sə­­si ye­­nə qu­­laq­­la­­rın­­da cin­­gil­­də­­di. Uşaq ona şöh­­rət­­dən çox-çox uzaq­­lar­­da, "idil­­lik bir are­­al­­da" (ter­­min Jor­­jun­­dur. Mü­­əl­­lif) uçan ki­­mi gör­­sə­­nir­­di.

İş­­dən çı­­xar­­ma­­yıb­­lar­­sa, əcəb sa­­bah­­dan işə çı­­xa.

 

16 av­­qust 1987 - 17 no­­yabr 2003-cü il

Digər xəbərlər

Aqşin Yenisey : "Rafiq Tağı üçün misralar"

“Azərbaycan ədəbiyyatşünaslığında riya elementləri” İntibah həsrəti.

Rafiq Tağı üç, Samir Sədaqətoğlu isə dörd il müddətinə həbs edildi

Pyotr Çaadayev ruhunda yazı

Anna Karenina ilə məhkəmə çəkişməsi perspektivləri

Şərhlər