Adı arıq

Tarix: 20-05-2019 15:53
Baxış sayı: 150

Qor­­xur ya­­sı so­­yuq ke­­çə. Əcəb ölə­­nə­­cən heç kə­­si sə­­ni unut­­ma­­ğa qoy­­ma­­ya­­san.

...Arıq ba­­rı "pe­­şə"də­­sə oxu­­ma­­dı. Bil­­mir də bu­­nun gü­­na­­hı­­nı kim­­də gör­­sün. Oxu­­muş­­lar­­dan söz dü­­şən­­də, on­­la­­rın öz­­lə­­ri­­ni yox, ata­­la­­rı­­nı tə­rif­­lə­­yir­­di­­lər; be­­lə çı­­xır, gü­­nah ata­­sın­­da idi. An­­caq ya­­dı­­na gə­­lir, in­­di is­­tə­­mə­­sin, rəh­­mət­­lik onu dün­­ya­­lar­­ca is­­tə­­yər­­di. Yə­­qin oxu­­ma­­ğı ona əziy­­yət bi­­lib oxut­­ma­­mış­­dı. Baş­­qa nə sə­­bəb ola bi­­lər. On­da sə­­bəb­­kar mü­­əl­­lim­­lər­­di! Oxu­­day­­dı­­lar, oxu­­yay­­dı! Hö­­ku­­mət on­­la­­ra mə­va­cib ve­­rib. Lo­puğ­nan iş­lə­mə­yib­lər ki! Yox, öz iş­­lə­­ri­­nə bar­­ma­­qa­­ra­­sı ba­­xıb­­lar! Bir-iki sa­­at­­lı­­ğa gü­­nah on­­la­­rın boy­­nun­­da olan­­da, ke­­fi ala bu­­lu­­da qal­­xır. La­­kin se­­vin­­ci du­­man ki­­mi tez də çə­­ki­­lir. Axı, in­­saf da di­­nin ya­­rı­­sı­­dır. Düz on il sə­­ra­­sər ya­­zıq­­la­­rın dil­­lə­­ri qa­­bar bağ­­la­­ma­­dımı de­­mək­­dən: "Arıq, oxu! Sə­­ni kö­­kə­­lə­­sən, ay arıq Arıq, oxu!" Bə ney­­lə­­mə­­li idi­­lər! "Adı Arıq, özü arıq, oxu­­sa­­na, da­ba­nı­qı­­rıq!" San­­cı­­cı-acı söz­­lər­­lə ol­­muş ol­­sa da, ha­­çan­­sa ona yax­­şı­­lıq ar­­zu­­la­­mış in­­san­­la­­rın da­­lın­­ca söy­­lən­­mə­­yə in­­di ne­­cə di­­li dön­­sün! Bu olar şər at­­maq. Həm də hər­­dən ona elə gə­­lir ki, iş­­di, gü­­nah­­kar say­­sa, ya­­zıq­­lar çor dəy­­miş ki­­mi ha­­mı­­lıq­­ca yas­­tı­­la­­na bi­­lər. On­­suz bir uc­­dan ge­­dir­­di­­lər. Yox, ək­­si­­nə, on­­la­­rın qa­­da­­la­­rı­­nı al­­ma­­lı­­dır! Bəl­­kə hət­­ta qa­­baq­­la­­rın­­da mil dur­­ma­­lı­­dır!

Çox baş sın­­dı­­rıb - onun mü­­əl­­lim­­lə­­ri­­nə yax­­şı­­lı­­ğı nə ola bi­­lər: bəl­kə dü­­şən­­də, iş­­lə­­di­­yi stan­­si­­ya ye­­mək­­xa­­na­­sın­­a çə­­kib, hə­­rə­­si­­nə yün­gü­lün­dən bir qo­­naq­­lıq ver­­mək? Bu sa­­rı­­dan "pa­­da­­vaç­­çi"lik əlin­­də yax­şı für­­sət­­di. Bö­­yük adam ol­­say­­dı, əl­­bət­­tə, bö­­yük də yax­­şı­­lıq­­lar edər­­di. Öz­­lə­­ri və­­ziy­­yə­­ti gö­­rür. Onun ar­­zu­­su elə yax­­şı­­lıq­­dı ki, ömür-bil­­lah yad­­daş­­lar­­dan si­­lin­­mə­­sin. Yox­­sa bir qab boz­­baş, ya bir bar­­daq pi­­ti­­ni qo­­yur­­san qa­­baq­­la­­rı­­na, tu­­taq, haq­­qı­­nı al­­mır­­san, bun­dan nə çı­xar? Düz­­dü, na­­şü­­kür de­­yil­­lər, mü­­əl­­lim­­lə­­ri bu­­nun da qəd­­ri­­ni bi­­lir, du­­rub ge­­dən­­də ona yüz yol baş en­­di­­rir, "sağ ol"u "sağ ol" üs­tün­dən yağ­­dı­rır­lar. Stan­­si­­ya­­dan çı­­xa­­na­­can, göz­dən itə­nə­cən də hey qan­­rı­­lıb ba­­xır, qa­­na­­caq-qa­­bi­­liy­­yət­­lə qar­­şı­­la­­rı­­na xö­rək qoy­­muş bu keç­­miş "zə­­if" şa­­gird­lə­­ri­­nin üzü­­nə gü­­lüm­­sə­­yir­di­­lər. Oğ­­lan on­­da özü özün­­dən hür­­kür, üz­­lər­­də kə­­pə­­nək ki­­mi gör­­sə­­nən bu zə­­rif, azö­mür­lü tə­­bəs­­süm­­lər­­də öz yax­­şı­­lı­­ğı­­nın ucuz­­lu­­ğu­­na, ki­­çik­­li­­yi­­nə da­­ir bir əla­­mət ax­­ta­­rır. "Val­­lah, əlim­­dən gə­­lən bu­­dur..." - bu söz­­lə­­ri də öz tə­­bəs­­süm­­lə­­ri üzə­­rin­­də -"ya­­zı­­lı şə­­kil­­də" on­lara gös­­tə­­rir.

Müəl­lim­ləri bə­zən per­­ron­­da rast­la­şıb, si­­qa­­ret yan­­dı­­ra-yan­­dı­­ra, ərk­lə ona söz atır­­lar.

- Ay arıq Arıq, bu ət­­li-yağ­­lı xö­­rək­­lər­­dən özün də ye­­yib ca­­na gəl­­sə­­nə! Bir ha­­ça­­san, bir pa­­ça! - bi­­ri be­­lə de­­yir.

- Uşaq­­lıq­­da de­­dik bö­­yü­­yüb kö­­kə­­lər. Bu elə qa­­mış ki­­mi uza­­nıb qal­­dı, - baş­­qa­­sı be­­lə.

- Yə­­qin dün­­ya­­ya ağır­­lıq sal­­maq is­­tə­­mir.

- Doğ­ru­dan da, Ye­ri­miz ağır­la­yar!

Gö­­rür­­sən, Al­­lah can­­la­­rı­­nı sa­­la­­mat elə­­sin, onun ba­­rə­­sin­­də na­­ra­­hat­­dı­r­lar.

Hər ax­­şam iş­­dən qa­­yı­­dan­­da, öz xır­­da-mır­da yax­­şı­­lıq­­lar­­ıy­la gə­­lə­­cək­­də ne­­cə ya­­şa­­ya­­ca­­ğı­­nın fik­­ri­­ni çə­­kir. Bəl­­kə də saç-saq­­qa­­lı ax­­şam­­lar evə dö­­nən çağ­­lar­­da ağart­mış­­dı. Ömür şim­­şək ki­­mi ça­­xıb ke­­çir; he­­sab edir də ki, ya­­şı­­nın ço­­xu ge­­dib, azı qa­­lır. Ev­­də də da­­im "so­­yuq mü­­ha­­ri­­bə"di. Am­­ma ar­­vad­­la di­­di­­şib-çə­­ki­­şən əs­­na­­da heç ai­­lə­­yə dön­­mək is­­tə­­mir­­sən. Beş uşa­­ğın be­­şi də, lap al­­tı, yed­­di ola, gö­­zün­­də ol­­mur. Ha­­çan­­sa be­­lə bir quz­­ğu­­nu ne­­cə se­­vib-se­­çib, bu mü­­əm­­ma­­dan in­­di­­nin özü­­nə­­cən baş aç­­mır. Bir vaxt­lar rəh­­mət­­lik ki­­şi, in­di da­nış­ma­sın, mü­­ha­­ri­­bə­­də və elə son­­ra­­lar da, nə­­dən­­sə, an­­caq Al­­ma­­ni­­ya­­ya et­diyi tu­­rist sə­­fər­­lə­­rin­dən ağız do­lusu da­­nı­­şar­, "al­man­lar sev­­gi ba­­rə­­sin­­də qə­­ti səhv et­­mir­­lər", de­yər­di. Bu onun, o bu­­nun xa­­siy­­yə­­ti­­ni qo­­yur tə­­rə­­zi­­yə, sər­­­fə­­li­­di­­sə, "bir­­gə­­ya­­şa­­yış" sa­­zi­­şi bağ­­la­­yır­­lar. Ona gö­­rə də heç gör ay­­rı­­la­­nı olur! On­­lar­­da yal­­nız biz­­də­­ki ki­­mi ha­çan­sa də­­li­­cə­­si­­nə se­­vən­­lər ay­­rı­­lır­­lar.

- Ha­­mı sə­­ni ba­­sıb ye­­yir.

- Heç elə şey yox­­dur.

- Al­­la­­hın ölü­­vay mü­­əl­­lim­­lə­­ri də sə­­ni xam­la­yıb - acan-acanı yü­­yü­­rür üs­­tü­­nə.

- İşi­­miz var ki! Bu da on­­la­­ra düş­­mən çıx­­dı.

- Hə­­lə bu toy­­lar!

- Bə sən­­cə, qo­hum-qar­da­şın ba­­şı­­na şa­­baş tök­­mə­­li de­­yi­­ləm? Qar­­şım­­da qol aça­­nı qız ki­­mi əl ça­­lıb ötür­­mə­­li­­yəm?

- Mən heç nə bil­­mi­­rəm!

- ...Mil­­li adə­t­lə­ri­­mi­­zin ək­­si­­nə çı­­xım?

- O sə­­nin mil­­li adə­­tin­­di ki, ev­­də uşaq­­lar acın­dan di­­şi­­nin di­­bi­­ni so­­rur?

- Gö­­rər­­sən, bir gün ya­­lan da­­nış­­ma­­ğın üs­­tün­­də di­­lin­­dən ya­­man çı­­xa­­caq.

Arı­­ğın de­­di­­yi nə­dir: gə­­rək dün­­ya­­da uc­­dan­­tut­­ma ha­­mı­­nı se­­vin­­di­­rə­­sən. Tək özü­­nün­­kü­­nü yox. Bir tək öz evi, öz ai­­ləsi üçün əl­­lə­­şən­­də, adam da­­rı­­xır. Həm də uta­­nır­san. Elə bi­l ha­­mı­­dan ay­­rı dü­­şüb­­sən, heç kəs sə­­ni sev­­mir. Hə­­mi­­şə də qor­­xur  ayaq­la­rını qə­­fil uzada, tir­­rə­­nib ölə, üs­­tü­­nə bir kəs gəl­­mə­­yə, el için­­də bi­­a­­bır ola. On­­da qəb­­ri də ya­­nar.

- Əl­­lə­­şib-vu­­ruş­­du­­ğum axır gün üçün­­dür.

- Ay sağ ol! Ba­­rı on­­da hə­­min "axır gün"ə bir şey at­­sa­­na!

- İşi­­miz var ki! Bu­­nun də­­də­-nə­­nə­­si pul imiş.

- Bə nə?

- Ax­­maq adam, əsas şey ölən­­də adam­­la­­rın sə­­nin üs­­tü­­nə gəl­­mə­­yi­­dir. Ha­­mı­­ya pis­­lik edər­­sən, bi­­ri qa­­pı­­na ayaq qoy­­maz. Eləcə or­ta­lıq­da qa­­lar­­san.

- Kim de­­yir pis­­lik elə?

- Yax­­şı­­lıq elə­­mə­­mək elə pis­­lik elə­­mək­­dir.

- Ucuz ətin şor­­ba­­sı ol­­maz: on­­suz biz ölə­­nə­­cən sə­­nin ava­­ra yax­­şı­­lıq­­la­­rı­­nın ha­­mı­­sı unu­­du­­la­­caq.

- İn­­san hər gün ölə bi­­lər. Bəl­­kə yat­­dıq, bir də ayağa dur­ma­dıq. Sa­bah səni kim bas­dı­ra­caq?

- De­­mək, sən cidd-cəhd­lə ölü­­mə ha­­zır­­la­­şır­­san? Əşi, it qı­­zı it­­lər ərə ge­­dib bəx­­tə­­vər olur. Daş mə­­nim ba­­şı­­ma! Kül mə­­nim gö­­zü­­mə! Sə­fehə gəl­mi­şəm, ay Al­lah!

Bir şey olan ki­­mi də əl ata­caq üzü­­nə; cı­­rıb qo­­yur ye­­rə.

An­­caq dəng elə­­yir, zəh­­lə­­si­­ni tö­­kür­­sə də, ar­­vad is­­tə­­məz Arı­­ğın aya­­ğı­­na daş də­­yə. İni­­şil böh­­tan atıb onu do­­laş­­dır­­maq is­­tə­­miş­­di­­lər; gu­­ya nə xa­­ta elə­­yib - müş­­tə­­ri­­lər­­dən "qır­­tır". On­­da beş­cə gü­nün için­də fi­­kir­­dən üzü­­lüb çö­­pə dön­­dü. Döş­ləri tor­ba kimi sal­la­nır­dı. Gə­­lib ev­­lə­­ri­­ni yaz­­dı­­lar. Ma­­şal­­lah, ev də nə ev - için­­də iki cüt bir tək şey yox­. Adam xə­­ca­­lət çə­­kir­­di. Tərs­lik­­dən də, yağ­mur­lu pa­­yız­ ola - ban­­da ved­­rə­­lə­­ri-tas­­la­­rı yan-ya­­na düz­­müş­­dü­­lər ki, şə­la­­lə­­lər otaq­­lar­­da yor­­ğan-dö­­şə­­yin üs­­tü­­nə şo­­rul­­da­­ma­­sın. Kər­­pic­­lə­­ri pal­çıq­dan ol­­du­­ğun­­dan, on­suz yay-qış içə­­ri­­dən küm iyi əs­­kil­­məz. Həm də de­­yir­­din bu heç ev de­­yil, sa­dəcə, hər han­­sı ki­çik vul­­kan nə­­ti­­cə­­sin­­də Yer qa­­bı­­ğı bir ba­laca şi­­şib ev şək­­li al­­mış­­dı. Di­­var­­la­­rın­­da köv­­şən­­də­­ki ki­­mi ot bi­­tər. Gu­­ya eş­­şə­­yə min­­miş­­di­­lər ata çat­­sın­­lar, hə­­lə bir şey alın­­mır­­dı. Hə, gə­lən  n ü m a y ə n d ə l ə r  pal­­çıq dö­­şə­­mə­­də hə­­sir üs­­tün­­də bar­­daş qur­­du­­lar. Bi­­ri­­nə kə­­til ta­­pıl­­mış­­dı, iki­­si­­nə yox, ona gö­­rə üçü də, bir-bi­­ri­­nə hör­­mət əla­­mə­­ti ola­­raq, ye­­rə çö­­kə­­si ol­­du. Uşaq­­la­­rın bö­­yü­­yün­­dən tər­­tib edə­­cək­­lə­­ri ak­tın al­tına qoy­mağa ki­­tab is­­tə­­di­­lər. Ya­z­dıq­ca da ki­­tab di­z üs­­tün­­də yır­­ğa­­la­­nır­­dı.

- Ba­­cı, ba­­ğış­­la, biz buy­­ruq qu­­lu­­yuq, - gə­­lən­­lə­­rin baş­­çı­­sı göz­­lə­­nil­­mə­­dən rast­laş­­dıq­­la­­rı bu qa­­ra ka­­sıb­­lıq­­dan uta­­na-uta­­na dil­­lən­­di.

Gə­­lin ayaq üs­­tə­­cə qu­­ca­­ğın­­da­­kı ağ­lar kör­­pə­­ni sa­kit­­ləş­­di­­rir, gö­­zü­­nü "ka­­mis­­ya"dan çək­­mir­­di.

- Nə­­yi­­miz var ya­­za­­sı­­nız?

An­caq yo-ox, sən de­­mə, var imiş. Nə­­cib­­lik gös­­tə­­rə-gös­­tə­­rə beş-üç şey tap­­dı­­lar. Onun ni­­şan üzü­­yü­­nü, qu­­laq­­la­­rın­­da­­kı ana ya­­di­­ga­­rı as­­ma sır­­ğa­­la­­rı ak­­ta sal­­dı­­lar. Ağ-qa­­ra te­­le­­vi­­zor­­la­­rı­­nı, di­­var ra­­di­­o­­su­­nu da - bun­­la­­rın bi­­rin­­ci­­si­­ni qız ata­­sı evin­­dən gə­­tir­­miş­­di, ikin­­ci­­si­­ni Arıq - öz ata­­sı evin­­dən. Hə­­yət­­də­­ki gö­­zə də­­yən to­­yuq­­la­­rı, ye­­ga­­nə rəng­li xo­­ru­­zu, hət­­ta göz­lə­rinə bə­­zək­­li dəy­miş tu­­a­­le­­ti də - gös­­tə­­riş be­­ləy­­di. İn­­sa­­fən, tu­­a­­let­­də­­ki ya­­şıl af­­ta­­fa təp­­tə­­zə­y­di­­sə də, ona mə­­həl qoy­­ma­­dı­­lar; bu ağ olar­­dı. Bu həm də on­­lar­­da, hə­­qi­­qə­­tən, bir az qan ol­­du­­ğu­­na də­­la­­lət edir­­di. On­­da gə­­lin öz­­lü­­yün­­də bu qə­­na­­ə­­tə gəl­­di ki, ba­­la­­la­­rı  acın­­dan gə­­bə­­rib yan­­ba­­yan uzan­­sa­­lar, onu qiy­­mə-qiy­­mə doğ­­ra­­sa­­lar da, Arıq­­dan əl gö­­tür­­məz. Bun­­dan son­­ra di­­li­­ni də qar­­nı­­na yı­­ğar, onu sanc­maz. Arıq tu­­tu­­lar­­sa, bağ­­rı çat­­lar. Al­­la­­hın kö­­mək­­li­­yi­­lə, əsas da qo­­hum-qar­­daş gü­­cü­­nə, üç­­cə gü­­nün için­­də, kim de­­miş, hər şey müs­­bət həll olun­­du. Həm də du­­a­­la­­rı­ müs­tə­cab ol­­du. Qa­­dın da ol­­dun, gə­­rək güc-qüv­­və­­ni ti­­kan­­lı-zə­­hər­­li söz­­lə­­rə yox, du­­a­­la­­ra ve­­rə­­sən. Bir də axı Arı­­ğın nə­­yi­­ni tut­­ma­­lı idi­­lər ki, qa­­zan­­dı­­ğı onun-bu­­nun qar­­nın­­day­­dı. Hər­­çənd tu­­tu­­lan hə­­mi­­şə be­­lə­­lə­­ri olur, elə düz de­­yir­­lər, tür­­mə pla­­nı ye­­tim-ye­­sir­­lə dol­­du­­ru­­lur.

Al­­lah böh­­tan­­çı­­nın da ba­­la­­la­­rı­­nı sax­­la­­sın, şər­lə­mək­lə ol­sa da, on­­la­­rın ai­­lə­­si­­ni də­­mir-be­­ton ki­­mi möh­­kəm et­­di. Səhv-düz, on­­lar na­­ğıl­­lar­­da­­kı sa­­yaq ye­­nə bir-bi­­ri­­ni se­­və­­si ol­­du­­lar. Arıq əv­­vəl­­ki sev­­gi­­nin da­­dı­­nı ye­­nə duy­­du. Tən­­qid­­dən nə­­ti­­cə çı­­xa­­rıb da hər gün evə əli­­do­­lu qa­­yı­­dır­­dı; ar­­tıq uşaq­­lar onu gö­­rən­­də atı­­lıb-dü­­şür­­dü­­lər. Bax, in­­di əsl ata­­ya ox­­şa­­yır. Hər­­çənd on­­la­­rın se­­vin­­ci­­nə özü­­ci­­yəz bərk se­­vi­­nir­­di­­sə də, ge­­cə­­lər ca­­nı­­nı ye­­nə vəs­vəsə alır: yox, dost-aş­­na­­dan gen düş­­dü. Get na­­xı­­ra, gəl axu­­ra - bu­­nun nə ol­­sun axı­­­rı! Adı it dəf­­tə­­rin­­də də yox. Be­­lə çı­­xır, ar­­vad onun ci­­lo­­vu­­nu yığ­­dı. Ar­­vad tay­­fa­­sı, nə­­dən­­sə, gec-tez ki­­şi­­lə­­ri ram edən olur.

An­­caq hər­­dən qəl­­bin­­də ümid şö­lə­­lə­­nir­­di: çə­nə­dən möh­­kəm bu bəd­­bəxt ar­­vad onu güd­­mür ki. Dost-ta­­nı­­şı ye­­di­­rib-içir­­dər, haqq al­­maz, bu ye­­nə olar yax­­şı­­lıq. Ürək­­dən gə­­lən "sağ ol"lar üçün ürə­­yi ge­­dir­­di - bi­­lən bi­­lir, on­­lar ada­­mın ca­­nı­­na yağ ki­­mi ya­­yı­­lır.

...Bir sə­­hər ye­­nə iti-iti işə yol öl­çür­dü. Yə­­qin "sağ ol"a tə­­lə­­sir. Ye­­nə ge­­dib o qə­­dər "bəy tə­ri­­fi" eşit­­sin ha! Ölən­­də gör mə­­ni şah ki­­mi bas­­dı­­rır­­lar, ya yox! Qon­­şu ra­­yon­­lar­­dan, hər yer­­dən axın-axın gə­­lə­­cək­­lər! Ar­­vad mat qa­­la­­caq - heç nə­­yə də yox, tək bir dəfn­də xə­­zəl ki­­mi yı­­ğı­­lan pu­­la gö­­rə özü ona "əh­­sən" de­­yə­­cək. Ha­yıf, özü­­mə bun­­la­­rı gör­­mək nə­­sib ol­­ma­­ya­­caq. Ma­­ğıl ba­­xıb kef çə­­kər­­dim.

An­­caq bir­­dən qəl­­bi­­nə ye­­nə qa­­ra bu­­lud­­lar çö­­kür. Ki­­şi qı­­zı düz bu­­yu­­rur: onun yax­­şı­­lıq­­la­­rı elə cü­zi­dir ki, yə­­qin tez də unu­­du­­la­­caq. Unu­­du­­la­­caq­­sa da, ya­­sı so­­yuq ke­­çə­­cək. Əcəb ölə­­cə­­yin gü­­nü təx­­mi­­ni bi­­lə­­sən, ona­­can par­­ta­­part ha­­mı­­ya yax­­şı­­lıq edib, heç kə­­sə sə­­ni unut­­ma­­ğa ma­­cal ver­­mə­­yə­­sən!

"Arıq Arığ"ın qis­­mə­­tin­­də bö­­yük yax­­şı­­lıq­­lar yox imiş. Çün­­ki ni­­yə - oxu­­ma­­dı, ni­­yə - oxut­­ma­­dı­­lar. Ye­­nə hər­­dən şüb­­hə­­lə­­nir; qıl kör­­pü­­dən çox­­dan ke­­çib cən­­nət­­də otu­­rub­­sa da, ye­­nə elə bi­­lir gü­­nah ata­­sın­­da­­dır. Hər­­çənd ona tez də bə­­ra­­ət qa­­zan­­dı­­rır. Ki­­şi ney­­lə­­mə­­li idi: mü­­ha­­ri­­bə­­dən qa­­baq, əsa­­sən mü­­ha­­ri­­bə döv­­rün­­də, elə son­­ra da oxu­­maq ki­­min ağ­­lı­­na gə­­lir­­di! On­­da igid­­lik öl­­mə­­mək­­di: özü öl­­mə­­di, on­­la­­rı da ya­­şat­­dı. Bu az iş­­di? Ki­­şi göz­­lə­­yib o vaxt öl­­dü ki, ta öm­­rü uzat­­ma­­ğa bir eh­­ti­­yac gör­­mə­­di. Əs­­lin­­də ona min-min al­­qış dü­­şür (ölü­­mün­­dən son­­ra). Ya­­zıq mü­­əl­­lim­­lə­­ri də ona da­­im yax­­şı­­lıq ar­­zu­­la­­yıb­­lar. Söz­­lə­­ri in­­di­­yə­­cən qu­­laq­­la­­rın­­da cin­­gil­­də­­yir: ay arıq Arıq, oxu, ay sə­­ni kö­­kə­­lə­­sən, oxu. Yax­şı, yox­­sa bu az­­dı? Köh­­nə pe­­şə­­si tə­­zə­­dən işə dü­­şür; on­­lar­­dan kim əli­­nə ke­­çir­­sə, ye­­nə çə­­kir stan­­si­­ya­­nın şü­­şə­­li ye­­mək­­xa­­na­­sı­­na. "Pa­­da­­vaç­­çi"li­­yi Al­­lah ona ver­­gi ki­­mi gön­­də­­rib. Hət­­ta qış­­da qa­­rı ada­­ma çox gö­­rən "xal­­tur­­şik" əmək mü­­əl­­li­­mi­­ni də qoy­­maz əli­­ni ci­­bi­­nə sa­­la. Pul əl çir­­ki­­dir. Mü­­əl­­lim­­lə­­rin ka­­sı­­bı­­na (nə­­dən­­sə, on­­la­­rın döv­­lət­­li­­si də olur) bu hör­­mət bir az bö­­yük yax­­şı­­lı­­ğa bən­­zə­­yir­­sə də, o ye­­nə ra­­hat ol­­mur. Əsas da tez-tez qəl­­bi­­nə çö­­kən qa­­ra bu­­lud­­lar onun gü­­nü­­nü göy əs­­gi­­yə bü­­kür. ...Ax­­tar­­sa, bəl­­kə özün­­dən xə­­bər­­siz bö­­yük yax­­şı­­lıq­­lar da edib. Bir gün bö­­yük yax­­şı­­lıq­­la­­rı­­nı ta­nısa-gör­­sə, xoş­­bəxt ola­­caq. Bu­­nu özü de­­yir.

Arıq öm­­rü uzu­­nu arıq qal­­dı. Adı­­na uy­­ğun.

 

1986 - 1998

 

Digər xəbərlər

Mikelancelonun səhvləri

"Feyziyyə ilə şənbə söhbəti"nin qonağı yazıçı Rafiq Tağıdır

Məhəmməd Salur Rafiq Tağı haqqında

«Article 19» Rafiq Tağı və Samir Sədaqətoğlunu dərhal azad etməyə çağırır

Rafiq Tağı kulis.az ("Yazıçı laboratoriyası") saytına müsahibəsi

Şərhlər