QA­­­LA­­­MİR­­­ZƏ­­­NİN ƏDƏ­­­Bİ OB­­­RA­­­ZA DÖN­­­MƏ­­­Sİ MƏ­­­QAM­­­LA­­­RI

Tarix: 29-04-2021 13:14
Baxış sayı: 15

 

Y

a­­­zı­­­çı Qo­­­run kök-tös­­­mə­­­rək Qa­­­la­­­mir­­­zə­­­ni gö­­­zü tu­­­tub. Qa­­­la­­­mir­­­zə onun ədə­­­biy­­­ya­­­ta gə­­­ti­­­rə­­­cə­­­yi son adam­­­lar­­­dan­­­dı və ət­­­li-xey­­­lit­­­li do­­­daq­­­la­­­rı ilə, göz­­­lə­­­ri­­­nin bu­­­laq­­­la­­­rın­­­da­­­kı ağ gö­­­bə­­­lək­­­lər­­­lə, Aka­­­de­­­mi­­­ya­­­da "ae­­­rod­­­rom" kep­­­qa­­­sıy­­­la ye­­­ga­­­nə nüs­­­xə idi. "Sa­­­bo­­­un xe­­­yir" de­­­yən­­­də, de­­­yir­­­sən sə­­­nin­­­lə za­­­ra­­­fat edir. Pıs­­­pı­­­sa ki­­­mi də elə zə­­­hər­­­li qo­­­xu sa­­­çar ki, ya­­­nın­­­da dur­­­maq ol­­­maz. An­­­caq ney­­­lə­­­di­­­yin­­­di, yum­­­ba­­­la­­­nıb ədə­­­bi əsə­­­rə  düş­­­mək ərə­­­fə­­­sin­­­də­­­dir. Ədə­­­bi əsər də­­­rin ol­­­muş ol­­­sa, ora tap­­­pıl­­­tıy­­­la dü­­­şə­­­cək. Hə­­­lə­­­lik ədə­­­bi əsə­­­rin dı­­­şın­­­da­­­dır. Ya­­­zı­­­çı Qor onu ca­­­sus ki­­­mi iz­­­lə­­­mək­­­də. Onun­­­la sa­­­lam-ka­­­la­­­mı da təd­­­qi­­­qat məq­­­sə­­­di gü­­­dür. Açı­­­ğı, onu ədə­­­biy­­­ya­­­ta, ən azı ki­­­çik bir he­­­ka­­­yə­­­yə gə­­­tir­­­mək də elə asan iş de­­­yil. Hər hal­­­da, ona çə­­­tin gə­­­lir­­­di. Düz­­­dü, bəl­­­kə də ədə­­­bi ob­­­ra­­­zı hə­­­yat­­­da­­­kı ada­­­ma fo­­­toq­­­ra­­­fik ox­­­şat­­­maq da ki­­­fa­­­yət idi. Bu, re­­­a­­­lizm ad­­­la­­­nar və elə də müş­­­kül iş ol­­­maz. On­­­suz hə­­­yat­­­da­­­kı si­­­ma­­­la­­­ra ədə­­­bi əla­­­və­­­lər ya­­­maq ki­­­mi bir şey­­­dir; lü­­­zum­­­suz və ar­­­tıq gö­­­rü­­­nər. Bir iş var ki, ədə­­­bi ob­­­ra­­­za çev­­­ril­­­mək Qa­­­la­­­mir­­­zə­­­nin ya­­­tıb yu­­­xu­­­su­­­na da gir­­­məz. Bu­­­nu fərz elə­­­mir də. Ona gö­­­rə ki, öm­­­rü bo­­­yu bir­­­cə bə­­­dii əsər də oxu­­­ma­­­yıb. Ədə­­­biy­­­ya­­­tın hə­­­ya­­­ta gə­­­tir­­­di­­­yi in­­­san­­­lar­­­dan bi­­­xə­­­bər­­­dir, hal­­­bu­­­ki on­­­la­­­rı bir ye­­­rə yığ­­­san, bö­­­yük bir xalq alı­­­nar. An­­­caq elə yax­­­şı olub oxu­­­ma­­­yıb. Bu, Ya­­­zı­­­çı Qo­­­ra sərf elə­­­yir. Bir şey oxu­­­muş ol­­­say­­­dı, ol­­­du­­­ğu ki­­­mi yox, on­­­dan ar­­­tıq gö­­­rün­­­mə­­­yə ça­­­lı­­­şa­­­caq­­­dı. Yə­­­ni ol­­­du­­­ğu ki­­­mi yox, gö­­­rün­­­dü­­­yü ki­­­mi olar­­­dı. Hər han­­­sı he­­­ka­­­yə­­­yə ad­­­dım­­­la­­­ma­­­ğın da min üsu­­­lu­­­nu bi­­­lər­­­di. Hök­­­mən oyun­­­baz­­­lıq­­­lar edə­­­cək­­­di. Kim nə de­­­yir de­­­sin, he­­­ka­­­yə­­­də­­­ki (ya ro­­­man ol­­­sun) ədə­­­bi ob­­­raz­­­lar oyun­­­baz­­­dır­­­lar. Heç bi­­­ri hə­­­yat­­­da elə ol­­­ma­­­yıb; hər bi­­­ri­­­nin üs­­­tün­­­də bir bic­­­lik dam­­­ğa­­­sı var. Ədə­­­bi ob­­­raz­­­la­­­rın ək­­­sə­­­riy­­­yə­­­ti ədə­­­biy­­­ya­­­ta bə­­­ləd in­­­san­­­lar­­­dır və ədə­­­biy­­­ya­­­ta da tam sü­­­ni­­­lə­­­şib gi­­­rib­­­lər. Don Ki­­­xot özü­­­nü ki­­­tab qəh­­­rə­­­man­­­la­­­rı­­­na bən­­­zət­­­mir­­­di­­­mi? Onun da büt­­­lə­­­ri or­­­ta əsr cən­­­ga­­­vər­­­lə­­­ri idi. Ki­­­tab oxu­­­ma­­­say­­­dı, Don Ki­­­xot ədə­­­biy­­­yat­­­da baş­­­qa cür boy gös­­­tə­­­rə­­­cək­­­di. Ya bəl­­­kə ədə­­­biy­­­ya­­­ta heç gir­­­mə­­­yə­­­cək­­­di də. Elə­­­cə adı itib-ba­­­ta­­­caq­­­dı. Ədə­­­biy­­­yat­­­da­­­kı sax­­­ta­­­lıq­­­lar get-ge­­­də faş olur. Tə­­­bii-na­­­tu­­­ral adam Ya­­­zı­­­çı Qo­­­run öz qəh­­­rə­­­man­­­la­­­rı ara­­­sın­­­da da az­­­dı. Ço­­­xu ide­­­a­­­list­­di. İde­­­a­­­lizm də ək­­­sə­­­rən ki­­­tab məh­­­su­­­lu­­­dur. Qı­­­na­­­ma­­­yan ola, in­­­di­­­yə­­­cən­­­ki qəh­­­rə­­­man­­­la­­­rın­­­dan bil­­­mər­­­rə üz dön­­­də­­­rər. An­­­caq qı­­­na­­­yar­­­lar: öz yaz­­­dıq­­­la­­­rın­­­dı, ye­­­ri gəl­­­sə, on­­­la­­­ra gö­­­rə ca­­­vab ver­­­mə­­­li­­­sən. Sax­­­ta-cın­­­dır in­­­san­­­lar­­­la xal­­­qı al­­­da­­­dıb­­­san, ona de­­­yər­­­lər. Ar­­­tıq öl­­­kə­­­də özü­­­nü on­­­la­­­ra ox­­­şa­­­dan ba­­­bal-bi­­­nə­­­va­­­lar ya­­­şa­­­yır. Bun­­­dan qa­­­ça bil­­­məz­­­sən! Ya­­­zı­­­çı Qor şəx­­­si sir­­­lə­­­ri­­­ni ört-bas­­­dır et­­­mə­­­yi üs­­­tün tut­­­du. Bə nə, özü­­­nü if­­­şa et­­­sin­­­mi? Bir tə­­­rəf­­­dən ba­­­xan­­­da, ya­­­zı­­­çı­­­nın özü­­­nü­­­if­­­şa­­­sı bəl­­­kə müs­­­bət hal ki­­­mi yo­­­zu­­­lar da. An­­­caq bu­­­na nə bir hə­­­və­­­si, nə də vax­­­tı var­­­dı. Be­­­lə şey­­­lər qoy son­­­ra­­­ya qal­­­sın. Eti­­­raf qo­­­ca çağ­­­la­­­rın işi­­­dir.

Ya­­­zı­­­çı Qor il­­­ki­­­nin­­­də onun bə­­­dən qu­­­ru­­­lu­­­şu­­­nu ədə­­­biy­­­ya­­­ta yer­­­ləş­­­dir­­­mək, bə­­­zək-dü­­­zə­­­yi­­­ni­­­sə son­­­ra­­­dan vur­­­maq niy­­­yə­­­tin­­­dəy­­­di. Hə, qa­­­dın ki­­­mi - döş­­­lə­­­ri var. Val­­­lah, elə bir tək bu gi­­­ne­­­ko­­­mas­­­tik döş­­­lə­­­rə gö­­­rə ədə­­­biy­­­yat­­­da ko­­­lo­­­rit­­­li gör­­­sə­­­nə­­­cək. Köy­­­nə­­­yi­­­nin ya­­­xa­­­lı­­­ğı­­­na diq­­­qət ye­­­ti­­­rək: bir qa­­­na­­­dı qal­­­xıb, bi­­­ri sal­­xıb. Bi­­­ri yu­­­xa­­­rı­­­dır, bi­­­ri aşa­­­ğı. Elə bil vu­­­rul­­­muş təy­­­ya­­­rə göy­­­dən ye­­­rə gə­­­lir. Əy­­­ni­­­nə dar olan bu göy köy­­­nək göv­­­də­­­si­­­nin bü­­­tün ça­­­la-çu­­­xu­­­ru­­­nu üzə çı­­­xa­­­rır. Piy qat­­­la­­­rı köy­­­nə­­­yin ütü­­­sü­­­nü qat­­­ba­­­qat po­­­zur. Ye­­­ri gəl­­­miş­­­kən, əbə­­­diy­­­yə­­­tə tək köy­­­nək­­­lə də get­­­mək müm­­­kün­­­dür. Əbə­­­diy­­­yət - onun til­­­si­­­mi­­­ni qır­­­ma­­­ğı bil­­­din­­­sə, asan­­­ca or­­­da­­­san. Əbə­­­diy­­­yə­­­tə eş­­­şək ki­­­mi iş­­­lə­­­mək­­­lə get­­­mir­­­lər ki. Hə, Qa­­­la­­­mir­­­zə­­­nin bu üç­­­düy­­­mə göy köy­­­nə­­­yi ilə gə­­­lə­­­cək­­­də bu döv­­­rün to­­­xu­­­cu­­­luq sə­­­nə­­­ti­­­ni də təd­­­qiq edə bi­­­lə­­­cək­­­di­­­lər. Bə­­­dii əsə­­­rin be­­­lə fay­­­da­­­la­­­rı da var. Ya­­­zı­­­çı Qor köy­­­nə­­­yi bir az da ət­­­raf­­­lı təs­­­vir edər ki, gə­­­lə­­­cək təd­­­qi­­­qat­­­çı­­­la­­­rın işi yün­­­gül­­­ləş­­­sin. Ya­­­zı­­­çı Qor Al­­­la­­­ha dua edir; ədə­­­biy­­­ya­­­ta sa­­­lı­­­na­­­na­­­can Qa­­­la­­­mir­­­zə köy­­­nə­­­yi­­­ni də­­­yiş­­­mə­­­sin. An­­­caq in­­­şal­­­lah, də­­­yiş­­­məz, tə­­­zə­­­lə­­­məz. Hə­­­lə bir cı­­­rıq-sö­­­kük ye­­­ri gö­­­zə dəy­­­mir. Tə­­­zə köy­­­nək bü­­­tün tə­­­əs­­­sü­­­ra­­­tı kor­­­la­­­ya bi­­­lər. Bü­­­tün kons­­truk­­­si­­­ya da­­­ğı­­­lar. Bə nə, ar­­­tıq kons­­truk­­­si­­­ya ha­­­zır­­­dır, tək­­­cə onun he­­­ka­­­yə­­­yə yer­­­ləş­­­di­­­ril­­­mə­­­si qa­­­lır. He­­­ka­­­yə san­­­ki tər­­­si­­­mi hən­­­də­­­sə ma­­­te­­­ri­­­a­­­lın­­­dan iba­­­rət ola­­­caq.

Har­­­da qal­­­dım? Qa­­­la­­­mir­­­zə ütü izi­­­ni dər­­­hal rədd edən dop­­­do­­­lu fil ayaq­­­lar­­­la gə­­­zir hə­­­yat­­­da. "Sa­­­bo­­­un xe­­­yir"lə adam­­­la­­­rı "do­­­la­­­ya-do­­­la­­­ya". Ədə­­­biy­­­yat­­­dan kə­­­nar­­­da - hə­­­lə­­­lik azad-asu­­­də bir adam­­­dır. Hər­­­çənd ədə­­­biy­­­yat­­­da da ona hə­­­rə­­­kət məh­­­du­­­diy­­­yə­­­ti qo­­­yul­­­ma­­­ya­­­caq. Ən ba­­­la­­­ca he­­­ka­­­yə­­­də be­­­lə onun bur­­­nu sər­­­həd tel­­­lə­­­ri­­­nə to­­­xu­­­nan de­­­yil. Sa­­­də­­­cə, ədə­­­biy­­­yat­­­da il­­­lər­­­lə gö­­­rün­­­mə­­­yə bi­­­lər, çün­­­ki ona da­­­ir he­­­ka­­­yə­­­ni oxu­­­ma­­­ya bi­­­lər­­­lər. Düz­­­dü, mən­­­tiq üz­­­rə ədə­­­bi ob­­­raz be­­­lə şe­­­yi hiss et­­­mə­­­mə­­­li­­­dir. Qar­­­şı­­­da­­­kı za­­­man son­­­suz­­­lu­­­ğu he­­­ka­­­yə­­­də­­­ki mə­­­kan dar­­­lı­­­ğı­­­nı unut­­­du­­­rar. Hə­­­ri, Qa­­­la­­­mir­­­zə hə­­­yat­­­da ədə­­­bi xam­­­ma­l sa­­­yı­­­lır. Kim bi­­­lir, bəl­­­kə də bu, bö­­­yük bir bəd­­­bəxt­­lik­­­dir. Hər hal­­­da, o, ədə­­­biy­­­ya­­­tın sər­­­həd­­­lə­­­ri­­­nə lap ya­­­xın idi. Bu­­­ra­­­da nə da­­­nı­­­şı­­­la­­­caq­­­sa, Ya­­­zı­­­çı Qo­­­run əsə­­­rin­­­də əks olu­­­na­­­caq. Söh­­­bət­­­lə­­­rin in­­­terp­­re­­ta­­si­­­ya­­­sı ən müx­­­tə­­­lif va­­­ri­­­ant­­lar­­­da üzə çı­­­xa­­­caq. He­­­ka­­­yə­­­ni oxu­­­yar­­­sa, öz ədə­­­bi su­­­rə­­­tin­­­dən nə­­­lə­­­ri­­­sə öy­­­rə­­­nər, əxz edə bi­­­lər. Özün­­­dən xo­­­şu gə­­­lə­­­cək. An­­­caq öz ta­­­le­­­yi­­­nin mü­­­əy­­­yən mə­­­qam­­­la­­­rı onu köv­­­rəl­­­dər də. Öz ta­­­le­­­yi­­­ni, de­­­mək olar, unu­­­dub. İn­­­di­­­sə xa­­­tır­­­la­­­ma­­­lı ola­­­caq. Bir növ, he­­­ka­­­yə onu in­­­san­­­lı­­­ğa qay­­­ta­­­ra­­­caq.

Qa­­­la­­­mir­­­zə ədə­­­bi əsər­­­də res­­­pub­­­li­­­ka­­­ya ad­­­dım­­­la­­­ya­­­sı­­­dır. Start­­da da­­­ya­­­nıb. He­­­ka­­­yə­­­dən onu te­­­le­­­vi­­­zor ek­­­ra­­­nın­­­da­­­kı ki­­­mi ən müx­­­tə­­­lif pe­­­şə sa­­­hib­­­lə­­­ri gö­­­rə­­­cək. He­­­ka­­­yə ona şöh­­­rə­­­ti dad­­­dı­­­ra­­­caq­­­sa da, əf­­­sus, bu, il­­­lü­­­zor dad ola­­­caq. Şöh­­­rət - büs­­­bü­­­tün mü­­­əl­­­li­­­fə ça­­­tır. Pro­­­to­­­ti­­­pə "ku­­­kiş" gös­­­tə­­­rər­­­lər. Pro­­­to­­­tip iş­­­lə­­­nib atı­­­lan bir kim­­­sə­­­nə­­­dir. Ob­­­ra­­­zı­­­nın ədə­­­biy­­­ya­­­ta gə­­­ti­­­ril­­­mə­­­si­­­nə gö­­­rə ona cü­­­zi qo­­­no­­­ra­­­rı­­­sa əsir­­­gə­­­yər­­­lər. Ədə­­­bi əsər­­­də pro­­­to­­­ti­­­pin ba­­­şı­­­na min oyun açı­­­lır. Onu is­­­tə­­­dik­­­lə­­­ri ki­­­mi, is­­­tə­­­dik­­­lə­­­ri səm­­­tə yö­­nəl­­dir, də­­­yiş­­­di­­­rir­­­lər. Pro­­­to­­­tip son­­­ra­­­dan ədə­­­bi ob­­­ra­­­zın­­­da özü­­­nü ta­­­nı­­­mır da. Am­­­ma o is­­­tə­­­yər ki, özü­­­nü əsər­­­də ta­­­nı­­­sın. Heç ol­­­ma­­­sa, bir az fəxr elə­­­sin. Bu an­­­lam­­­da re­­­a­­­lis­­­tik üs­­­lub onun üçün da­­­ha məq­­­bul­­­du. Hə, onu he­­­ka­­­yə­­­dən fil­­­mə, ya te­­­atr səh­­­nə­­­si­­­nə dar­­­ta bi­­­lər­­­lər. Bax, bu mə­­­qam­­­da azad de­­­yil. Han­­­sı jan­­­ra­­­sa da­­­xil edi­­­lib-edil­­­mə­­­yə­­­cə­­­yi­­­ni on­­­dan di­­­lu­­­cu so­­­ruş­­­mur­­­lar da. Üzr is­­­tə­­­yi­­­rəm, axı­­­rı har­­­da gəl­­­di kol di­­­bi­­­nə dar­­­tış­­­dı­­­rı­­­lan qız gü­­­nü­­­nə sa­­­lı­­­na­­­caq. An­­­caq ar­­­tıq öz ədə­­­bi ta­­­le­­­yi­­­ni iz­­­lə­­­mə­­­li də ola­­­caq. Be­­­lə­­­də ma­­­raq is­­­tər-is­­­tə­­­məz ya­­­ra­­­nır, ədə­­­biy­­­yat və sə­­­nət­­­dən nə qə­­­dər uzaq ol­­­muş ol­­­san da. Özü­­­nə da­­­ir "ye­­­ni ma­­­te­­­ri­­­al­­­lar" ax­­­ta­­­ra­­­caq. Ça­­­şıb "komp­­ro­­­mat"­la­­­rı da üzə çı­­­xar. Elə əsas da bun­­­dan qor­­­xur. Hə­­­ya­­­tı­­­nın bir-iki qa­­­ran­­­lıq mə­­­qa­­­mı var ki, on­­­la­­­rın əbə­­­dən "ölü yük" ola­­­raq qal­­­ma­­­sı­­­nı is­­­tər­­­di. Ölən­­­də­­­sə ədə­­­bi-bə­­­dii və ki­­­ne­­­ma­­­toq­­­ra­­­fik qa­­­la­­­mir­­­zə­­­lər­­­lə vi­­­da­­­la­­­şa­­­caq. Ədə­­­bi-bə­­­dii ob­­­raz­­­lar pro­­­to­­­tip­­­lər­­­dən uzun ya­­­şa­­­yır. Vi­­­da­­­la­­­şar­­­kən Qa­­­la­­­mir­­­zə öz ob­­­raz­­­la­­­rı­­­na ba­­­xıb ağ­­­la­­­yar da. Ob­­­raz­­­la­­­rı­­­sa ona so­­­yuq­­­qan­­­lı ya­­­na­­­şa­­­caq. İn­­­ti­­­qam alır­­­mış ki­­­mi pro­­­to­­­tip də ölə­­­rək on­­­la­­­ra so­­­yuq olar.

Ya­­­zı­­­çı Qor onun tö­­rə­­li­­yini xa­­­siy­­­yə­­­tiy­­­lə tu­­­tuş­­­du­­­ra­­­caq. Araş­­­dır­­­ma­­­la­­­rın nə­­­ti­­­cə­­­si ona qa­­­baq­­­ca­­­dan ma­­­raq­­­lı­­­dır. Top­­­puş adam­­­la­­­rın xe­­­yir­­­xah ol­­­ma­­­sı­­­na da­­­ir əf­­­sa­­­nə bir da­­­ha yox­­­lan­­­ma­­­ğı­­­na də­­­yər. Ya­­­zı­­­çı Qor bur­­­da özü­­­nü mü­­­fət­­­tiş ki­­­mi apa­­­ra­­­caq.

Bir gün Qa­­­la­­­mir­­­zə he­­­ka­­­yə­­­nin par­­­laq şü­­­şə­­­li pən­­­cə­­­rə­­­sin­­­dən­­­cə içə­­­ri aş­­­maq is­­­tə­­­di. Bəl­­­kə də özü is­­­tə­­­mə­­­miş­­­di, onu pən­­­cə­­­rə­­­yə sa­­­rı itə­­­lə­­­miş­­­di­­­lər. Ola bil­­­sin ki, Ya­­­zı­­­çı Qor­­­dan baş­­­qa­­­sı da onun ədə­­­bi qəh­­­rə­­­man ola bi­­­lə­­­cə­­­yi­­­ni du­­­yub və itə­­­lə­­­mək­­­lə də san­­­ki ona yax­­­şı­­­lıq edib. Hər hal­­­da, Ya­­­zı­­­çı Qor ona oğ­­­ru ki­­­mi ba­­­xa­­­sı ol­­­du. Oğ­­­ru­­­du ki, köh­­­nə vər­­­diş üz­­­rə pən­­­cə­­­rə­­­dən içə­­­ri so­­­xul­­­maq is­­­tə­­­yib. Bə­­­yəm qa­­­pı-zad yox­­­du­­­mu? Bay, doğ­­­ru­­­dan da, he­­­ka­­­yə­­­nin qa­­­pı­­­sı olur­­­mu? Olur­­­sa, ha­­­ra­­­sın­­­da­­­dır? Pro­­­loq, ya epi­­­loq səmt­­də­­­mi? Yox­­­sa sim­­­met­­­ri­­­ya na­­­mi­­­nə - tən or­­­ta­­­da­­­ca qo­­­yu­­­lub? Əl­­­bət­­­tə, heç ola bil­­­məz ki, he­­­ka­­­yə­­­nin qa­­­pı­­­sı ar­­­xi­­­tek­­­tur bi­­­na­­­lar­­­da­­­kı ki­­­mi stan­­­dart yer­­­lər­­­də ol­­­sun. Gü­­­man, he­­­ka­­­yə­­­lər­­­də qa­­­pı sir­­­ri-xu­­­da bir şey ki­­­mi xə­­­ya­­­la gəl­­­mə­­­yən yer­­­lər­­­də­­­dir. Be­­­lə ol­­­ma­­­sa, kim gəl­­­di so­­­xu­­­lar, ora ha­­­mı do­­­lu­­­şar. He­­­ka­­­yə eli­­­tar bir yer ol­­­maq­­­dan­­­sa, hə­­­sən­­­sox­­­du də­­­yir­­­ma­­­nı­­­na dö­­­nər.

İn­­­di­­­yə­­­cən Qa­­­la­­­mir­­­zə onu ədə­­­biy­­­ya­­­ta gə­­­ti­­­rə­­­si ada­­­mı Ya­­­zı­­­çı Qor tə­­­xəl­­­lü­­­sü ilə yox, elə­­­cə pas­­­port adı ilə ta­­­nı­­­yır: Bö­­­yük­­­ki­­­şi Hey­­­dər­­­li ki­­­mi. B.Hey­­­dər­­­li de­­­sə ki, o, həm də "Ya­­­zı­­­çı Qor"dur, Qa­­­la­­­mir­­­zə­­­nin gö­­­zü kəl­­­lə­­­si­­­nə çı­­­xar. Nə? Qor? Nə­­­mə­­­nə şey­­­di o? Ye­­­mə­­­li­­­dir­­­mi? La­­­kin tə­­­xəl­­­lü­­­sü­­­nün elə­­­cə giz­­­li qal­­­ma­­­sı məs­­­lə­­­hət idi. Ya­­­zı­­­çı­­­lı­­­ğı­­­nı bil­­­sə, qız ki­­­mi əzi­­­lib-bü­­­zü­­­lər, özü­­­nü ta­­­mam baş­­­qa cür apa­­­rar. Ma­­­hiy­­­yət təh­­­rif olu­­­nar, o, əsər­­­də qey­­­ri-tə­­­bii çı­­­xar. Ədə­­­biy­­­yat­­­da müs­­­bət qə­­­ləm­­­də get­­­sin de­­­yə, özü­­­nü ədəb­­­li apa­­­rar, "nü­­­mu­­­nə­­­vi şa­­­gird" ol­­­ma­­­ğa ça­­­lı­­­şar. Gəl in­­­di bü­­­tün təh­­­rif­­­lər içə­­­ri­­­sin­­­dən də onu tə­­­zə­­­dən ara, tap. Hə­­­ya­­­tı zə­­­hə­­­rə dö­­­nər. Öz asan işi­­­ni ni­­­yə çə­­­ti­­­nə sa­­­la­­­san ki. Hə, mü­­­əl­­­li­­­fin ya­­­nın­­­da çox ye­­­məz, çün­­­ki sa­­­də­­­lövh­­cə­­­si­­­nə elə bi­­­lir ki, müs­­­bət qəh­­­rə­­­man az ye­­­mə­­­li­­­dir. Ədə­­­biy­­­ya­­­ta qa­­­rın­­­qu­­­lu şə­­­kil­­­də düş­­­mə­­­si­­­ni öz alə­­­min­­­də pis bir iş bi­­­lir. Üs­­­tə­­­lik, qa­­­rın­­­qu­­­lu tərz­­də ədə­­­biy­­­ya­­­ta gi­­­rər­­­sə, əbə­­­diy­­­yət bo­­­yun­­­ca gec-tez ge­­­dib dü­­­şə­­­cə­­­yi küt­­­lə­­­vi ac­­­lıq dövr­­lə­­­rin­­­də bi­­­a­­­bır-bəd­­­nam ola­­­sı­­­dır. Ha­­­mı ac, bu isə tox. Da­­­im at ki­­­mi göv­­­şə­­­yir, hey içə­­­ri ba­­­sır. San­­­ki mo­­­tal dol­­­du­­­rur. Ac­­­lıq dövr­­lə­­­rin­­­də onu hə­­­qi­­­qə­­­tən də mo­­­tal, ya ko­­­sa­­­ra­­­ya, ola bil­­­sin də, qar­­­nı iri toy sa­­­mo­­­va­­­rı­­­na bən­­­zə­­­də bi­­­lər­­­di­­­lər. An­­­caq onun nə­­­zə­­­rin­­­də ədə­­­bi ob­­­ra­­­zın sağ­­­lam­­­lıq du­­­ru­­­mu­­­na da heç bir söz ol­­­ma­­­ma­­­lı­­­dır. Pro­­­to­­­tip də az qa­­­la kul­­­tu­­­ris­­­tə ox­­­şa­­­ma­­­lı­­­dır. Get­­­dik­­­cə də Qa­­­la­­­mir­­­zə­­­ni Ya­­­zı­­­çı Qo­­­run ədə­­­biy­­­ya­­­ta sa­­­la­­­ca­­­ğı eh­­­ti­­­ma­­­lı güc­­­lə­­­nir­­­di. Bu­­­na gü­­­man çox­­­du. Ge­­­cə­­­lə­­­rin bi­­­rin­­­də qəf­­­lə­­­tən onu hə­­­yat­­­dan qo­­­pa­­­rıb ədə­­­bi əsər­­­də otur­­­da­­­caq. Öz ara­­­mız­­­dır, bu, adam oğur­­­lu­­­ğu ki­­­mi də töv­­­sif olu­­­nar, və­­­tən­­­daş hü­­­quq­­­la­­­rı­­­nın po­­­zul­­­ma­­­sı ki­­­mi də. He­­­ka­­­yə­­­də Qa­­­la­­­mir­­­zə adı - va­­­ci­­­bən də­­­yiş­­­di­­­ril­­­mə­­­li. Mə­­­sə­­­lən, Ba­­­lə­­­mi, ya Ağa­­­ba­­­la - is­­­tə­­­ni­­­lən ad ya­­­zı­­­lar­­­sa, heç bir qor­­­xu göz­­­lə­­­nil­­­mir. Yox­­­sa Qa­­­la­­­mir­­­zə Ya­­­zı­­­çı Qo­­­ru (Bö­­­yük­­­ki­­­şi Hey­­­dər­­­li­­­ni) məh­­­kə­­­mə­­­yə ve­­­rər də. Ad də­­­yiş­­­miş olar­­­sa, məh­­­kə­­­mə hə­­­rə­­­kə­­­ti heç baş­­­lan­­­ma­­­mış da­­­ya­­­nar. Qa­­­la­­­mir­­­zə özü­­­nün oğur­­­la­­­nıb he­­­ka­­­yə­­­yə sa­­­lın­­­ma­­­sı­­­nı gö­­­rər­­­sə də, "Ba­­­lə­­­mi", ya bir baş­­­qa ad onun bü­­­tün plan­­­la­­­rı­­­nı alt-üst edər. Əl­­­bət­­­tə, ədə­­­biy­­­ya­­­ta gə­­­ti­­­ril­­­dik­­­dən son­­­ra çox atı­­­lıb-düş­­­sə də, is­­­tər şıl­­­laq at­­­sın, xey­­­ri ol­­­ma­­­ya­­­caq. Ti­­­raj köşk­­lə­­­rə çı­­­xan­­­dan son­­­ra əli ha­­­ra ça­­­tar?

Sa­­­lam­­­mə­­­ley­­­kim, Ya­­­zı­­­çı Qor adam oğur­­­lu­­­ğu­­­na alu­­­də imiş və hə­­­yat­­­da ba­­­car­­­ma­­­dı­­­ğı­­­nı ədə­­­biy­­­yat­­­da re­­­al­­­laş­­­dı­­­rır­­­dı. Hə­­­lə ar­­­sız-ar­­­sız da bu­­­nu bə­­­şə­­­riy­­­yə­­­tə xid­­­mət sa­­­yır.

Əsas da Qa­­­la­­­mir­­­zə­­­nin xəs­­­tə ana­­­sı­­­nın ya­­­nın­­­da gör­­­dü­­­yü əh­­­va­­­la­­­tı­­­nı ya­­­za­­­caq. Na­­­tu­­­ra­­­dan təs­­­vir­­­lər bir he­­­ka­­­yə ma­­­te­­­ri­­­a­­­lı ki­­­mi xirt­­dək­­­dən bəs­­­di. Ya­­­ran­­­mış si­­­tu­­­a­­­si­­­ya öz­­­lü­­­yün­­­də fan­­­ta­­­zi­­­ya­­­nın tö­­­rə­­­də­­­cək­­­lə­­­rin­­­dən qat-qat ma­­­raq­­­lı idi. Bu­­­dur, ana­­­nı if­­­lic vu­­­rub. Bu­­­nu bir zi­­­ya­­­lı ola­­­raq "in­­­sult" ki­­­mi yaz­­­ma­­­ğa da ix­­­ti­­­ya­­­rı ça­­­tır. Ar­­­vad da­­­nı­­­şan­­­da al­­­tı-beş vu­­­rur. Di­­­li to­­­puq ça­­­lır. Söz­­­lər ağ­­­zın­­­dan çey­­­nə-tü­­­pür şə­­­kil­­­də çı­­­xır. Bu yer­­­də ana möv­­­zu­­­su­­­nu ba­­­car­­­dıq­­­ca qa­­­bart­­maq olar. Ana kim­­­dir - əbə­­­di bir ob­­­raz. Ona heç kəs ağız büz­­­məz; ona da­­­ir ya­­­zı nə qə­­­dər ənə­­­nə­­­vi gö­­­rü­­­nər­­­sə də. Sən gü­­­cü ana­­­ya ver,  heç nə­­­dən qorx­­ma. Axı, ana­­­nın ki­­­mə nə zi­­­ya­­­nı! Ana­­­ya gö­­­rə heç kəs heç kə­­­si tən­­­qid atə­­­şi­­­nə tut­­­maz da. Ha­­­mı­­­nın ana­­­sı var, ya ha­­­çan­­­sa olub. Hər kəs öz ana­­­sı­­­nı xa­­­tır­­­la­­­yar və ana haq­­­qın­­­da ən ya­­­rıt­­­maz ya­­­zı­­­ya da göz yu­­­mar. Ana xa­­­ti­­­ri­­­nə sə­­­nət­­­kar­­­lıq-zad nə­­­zə­­­rə alın­­­maz. Möv­­­zu ana­­­dan­­­dır­­­sa - di hay­­­dı, ya­­­zı get­­­di ça­­­pa! Hə, ana­­­nı şar ki­­­mi ba­­­car­­­dıq­­­ca çox şi­­­şirt, onun mü­­­qəd­­­dəs­­­li­­­yi­­­nə dö­­­nə-dö­­­nə to­­­xun. On­­­da sə­­­nə gö­­­zün üs­­­tə qa­­­şın var da de­­­məz­­­lər. Ümu­­­miy­­­yət­­­cə, bur­­­da cür­­­bə­­­cür mü­­­qəd­­­dəs­­­lik­­­lə­­­ri qa­­­tıb-qa­­­rış­­­dır­­­maq, hər şe­­­yi bir da­­­ha ələk-və­­­lək elə­­­mək, onun hər cə­­­hə­­­ti­­­ni yaz­­­maq müm­­­kün­­­dür. Düz­­­dü, öl­­­çü-bi­­­çi göz­­­lə­­­nil­­­sə yax­­­şı­­­dır. Ana haq­­­qın­­­da bə­­­dii in­­­for­­­ma­­­si­­­ya­­­nı vur-tut beş-al­­­tı cüm­­­lə­­­də yer­­­ləş­­­dir­­­mək la­­­zım gə­­­lə­­­cək. Nə­­­dən ki, ana möv­­­zu­­­su çox iş­­­lə­­­nib. Tə­­­zə­­­dən onun şi­­­ti­­­ni-şo­­­ru­­­nu çı­­­xar­­­ma­­­ğa nə ha­­­cət. Həm də axı bur­­­da ana, onu nə qə­­­dər mü­­­qəd­­­dəs bi­­­li­­­rik­­­sə də, epi­­­zo­­­dik rol­­­da ge­­­də­­­cək. Məq­­­səd - Qa­­­la­­­mir­­­zə­­­dir. Mü­­­qəd­­­dəs - heç də hə­­­mi­­­şə baş qəh­­­rə­­­man de­­­mək de­­­yil. De­­­yil­­­di­­­yi ki­­­mi, bu he­­­ka­­­yə­­­də mü­­­qəd­­­dəs ana qey­­­ri-mü­­­qəd­­­dəs Qa­­­la­­­mir­­­zə­­­nin ədə­­­biy­­­ya­­­ta gə­­­ti­­­ril­­­mə­­­si üçün bir va­­­si­­­tə ro­­­lu oy­­­na­­­ya­­­caq. Qa­­­la­­­mir­­­zə ob­­­ra­­­zı da on­­­suz əv­­­vəl­­­dən öz-özü­­­nə cı­­­zıl­­­maq­­­da idi. Onun əsas ciz­­­gi­­­lə­­­ri ro­­­bot sə­­­ciy­­­yə­­­li ic­­­ti­­­mai dav­­­ra­­­nı­­­şın­­­dan do­­­ğur­­­du. Yu­­­xa­­­rı­­­dan əmr gəl­­­di­­­sə, onun üçün hər han­­­sı ic­­­ra me­­­xa­­­niz­­­mi av­­­to­­­ma­­­tik işə dü­­­şür­­­dü. İc­­­ra - onun ana­­­dan­­­gəl­­­mə ta­­­lan­­­tı sa­­­yı­­­la bi­­­lər. Əmr ve­­­ril­­­di­­­sə, fi­­­kir yü­­­rüt­­­mək heç ağ­­­lı­­­na gəl­­­məz də. Dik­­­tat - hey­­­ran­­­lıq sə­­­bə­­­bi­­­dir və on­­­da har­­­mo­­­ni­­­ya tö­­­rə­­­dir. Onun iç dün­­­ya­­­sın­­­da sə­­­fər­­­bər­­­lik baş ve­­­rir. Dik­­­tat - eti­­­qad do­­­ğu­­­rur. Dik­­­ta­­­tu­­­ra­­­lar - qa­­­la­­­mir­­­zə­­­lər­­­dən iba­­­rət­­­dir. Bu fi­­­kir, Qa­­­la­­­mir­­­zə­­­nin bit­­­kin ob­­­ra­­­zı na­­­mi­­­nə, hə­­­lə bir az çox da qa­­­bar­­­dı­­­la bi­­­lər. An­­­caq in­­­di­­­dən bu niy­­­yət­­­dən vaz ke­­­çir. Bu cür in­­­san bü­­­tün za­­­man­­­lar­­­da ola bi­­­lər və olub da. Bi­­­rin­­­də çox, bi­­­rin­­­də az. Hər şe­­­yi dik­­­ta­­­tu­­­ra­­­la­­­rın boy­­­nu­­­na yıx­­­maq in­­­saf­­­dan de­­­yil və heç düz­­­gün iş sa­­­yıl­­­maz da. Ye­­­ri gəl­­­sə, dik­­­ta­­­tu­­­ra de­­­mok­­­ra­­­ti­­­ya­­­dan üs­­­tün­­­dür. Dik­­­ta­­­tu­­­ra­­­da kos­­­mos ele­­­ment­­lə­­­ri var. Açı­­­ğı, on­­­da har­­­mo­­­ni­­­ya ba­­­riz gör­­­sə­­­nir. Bir dıl­­­ğır­­­dan öt­­­rü, de­­­mok­­­ra­­­ti­­­ya­­­lar­­­da­­­kı ki­­­mi, küt­­­lə­­­nin hü­­­qu­­­qu­­­mu tap­­­da­­­lan­­­sın? Ha­­­ya-kü­­­yə get­­­mək ya­­­ra­­­maz. Hü­­­quq ba­­­xı­­­mın­­­dan bir nə­­­fər və çox­­­luq di­­­lem­­­ma­­­sı var­­­sa, küt­­­lə­­­yə üs­­­tün­­­lük ver­­­mə­­­yə məc­­­bur­­­san. Küt­­­lə ha­­­ra, bir nə­­­fər ha­­­ra! Ya­­­zı­­­çı Qor bu­­­ra­­­da heç bir si­­­ya­­­sət güd­­­mür, onun mə­­­ra­­­mı yal­­­nız ədə­­­biy­­­yat­­­dır. Ədə­­­biy­­­yat yo­­­luy­­­la da - əbə­­­diy­­­yət. Əs­­­lin­­­də Qa­­­la­­­mir­­­zə də si­­­ya­­­sət­­­dən uzaq­­­dır, an­­­caq de­­­yil­­­di­­­yi ki­­­mi - həm də ədə­­­biy­­­yat və əbə­­­diy­­­yət­­­dən. Əbə­­­diy­­­yət ya­­­tıb onun yu­­­xu­­­su­­­na da gir­­­məz. Əbə­­­diy­­­yə­­­ti bir­­­tə­­­hər an­­­la­­­da bil­­­sən də, bəl­­­kə onu qor­­­xunc bir şey sa­­­nar.

Aka­­­de­­­mi­­­ya­­­da əmr­­lə­­­rin ic­­­ra­­­a­­­tın­­­dan el­­­mi iş özü tə­­­sa­­­dü­­­fən or­­­ta­­­ya çı­­­xır­­­dı. Alim­­­li­­­yi göz­­­bağ­­­lıca ki­­­mi bir şey­­­di. Də­­­qiq dav­­­ra­­­nış qay­­­da­­­la­­­rı isə hə­­­ya­­­tın­­­da­­­kı mü­­­əy­­­yən uğur­­­lar­­­la nə­­­ti­­­cə­­­lə­­­nir­­­di. Uğur­­­la­­­rı adə­­­tən ki­­­çik olur və bu ki­­­çik uğur­­­lar onu qa­­­ne edir də. Mü­­­əm­­­ma bu­­­ra­­­sın­­­da­­­dır ki, o po­­­ta­­­lıq­­­da in­­­san ki­­­çik uğur­­­lar­­­la ne­­­cə do­­­la­­­nır? Ki­­­çik uğur­­­lar onun qar­­­nı­­­nı doy­­­du­­­rur­­­mu? La­­­kin on­­­suz bə­­­zən hət­­­ta uğu­­­run bö­­­yü­­­yü də qa­­­zanc-zad gə­­­tir­­­mir. Ən bö­­­yük uğu­­­ru so­­­vet döv­­­rün­­­də ev növ­­­bə­­­si­­­nə dur­­­ma­­­ğı ol­­­muş­­­du. Düz 20 il se­­­vinc için­­­də ya­­­şa­­­dı. Axı­­­rı nə ol­­­du - hər şey fıs çıx­­­dı. Öl­­­kə də da­­­ğıl­­­dı, ev növ­­­bə­­­lə­­­ri də. Qa­­­la­­­mir­­­zə öm­­­rü­­­nün az qa­­­la ya­­­rı­­­sı­­­nı  na­­­mi­­­zəd­­­lik dis­­­ser­­­ta­­­si­­­ya­­­sı­­­na məs­­­rəf edib. Ya­­­zı­­­çı Qor bu­­­ra­­­da həc­­­və yer ver­­­mə­­­yi plan­­­laş­­­dı­­­rır. Bu­­­nun mə­­­qa­­­mı­­­dır. Axı, hü­­­rə-hü­­­rə it ol­­­ma­­­ğın nə əhə­­­miy­­­yə­­­ti! Qu­­­yu­­­ya su tök­­­mək­­­lə su­­­lu ol­­­maz. Ya­­­zı­­­çı Qor həc­­­vin han­­­sı şid­­­dət də­­­rə­­­cə­­­si­­­nə üs­­­tün­­­lük ve­­­rə­­­cə­­­yi­­­ni hə­­­lə özü də bil­­­mir. Hə, Qa­­­la­­­mir­­­zə­­­nin düz­­­gün­­­lü­­­yü bir sa­­­ti­­­ra möv­­­zu­­­su­­­dur. De­­­di­­­yi vax­­­ta ba­­­rı bir-iki sa­­­ni­­­yə ­də ge­­­cik­­­məz. Bu vas­­­va­­­sı düz­­­gün­­­lük gö­­­rün­­­məz bi­­­a­­­bır­­­çı­­­lıq idi. "Al­­­ma­­­nam", de­­­yir. Ni­­­yə al­­­man­­­la­­­rın ye­­­ri­­­şi­­­ni ye­­­ri­­­yə­­­sən? Sən aya­­ğını yor­­ğa­­nına görə uzat.

Adam ba­­­la­­­sı ha­­­çan­­­sa bir səhv et­­­məz­­­mo­­­la? Də­­­mir in­­­ti­­­za­­­ma qul ki­­­mi ta­­­be­­­dir. Eşit­­­mək is­­­tə­­­mir də ki, də­­­mir in­­­ti­­­zam­­­da ya­­­ra­­­dı­­­cı­­­lı­­­ğa yer yox­­­dur. Ba­­­şı­­­ma bal­­­ta çal, be­­­lə­­­si­­­ni sev­­­mək ol­­­mur. Dü­­­zü, səhv edən in­­­san da­­­ha se­­­vim­­­li­­­dir. Qa­­­dın da ən çox ki­­­şi­­­də­­­ki səhv­­lə­­­rə vu­­­ru­­­lur. Səhv­­də xa­­­tır­­­la­­­na­­­sı şey­­­lər var və bu, in­­­san­­­lı­­­ğa də­­­la­­­lət edir. Ya­­­zı­­­çı Qor göz­­­lə­­­yir: Qa­­­la­­­mir­­­zə bir səh­­­və yol ver­­­sin, bu da se­­­vin­­­sin, onu bərk sev­­­sin. An­­­caq bir iş var, iki əməl: Qa­­­la­­­mir­­­zə "al­­­man də­­­qiq­­­li­­­yi"nə gö­­­rə se­­­vil­­­mir­­­di­­­sə də, ədə­­­bi ob­­­ra­­­za gir­­­mək iq­­­ti­­­da­­­rın­­­day­­­dı. İn­­­san­­­da gə­­­rək bəxt ola. On­­­da var­­­dı. Am­­­ma oğ­­­lan ör­­­dək ye­­­ri­­­şiy­­­lə he­­­ka­­­yə­­­də mə­­­zə­­­li gör­­­sə­­­nə­­­cək. Ya­­­zı­­­çı Qor in­­­di­­­yə­­­cən fil qu­­­la­­­ğın­­­da ya­­­tıb­­­mış. Hər it­­­dən-qurd­­dan ya­­­zıb, bu boy­­­da (ba­­­la­­­ca­­­lıq­­­da) Qa­­­la­­­mir­­­zə­­­ni­­­sə unu­­­dub.

Har­­­da qal­­­dıq? Qa­­­la­­­mir­­­zə­­­nin ana­­­sı ölüm aya­­­ğın­­­da­­­dır. Oğ­­­lu ona hə­­­kim gə­­­ti­­­rir. O, hə­­­ki­­­mə hə­­­kim­­­lik öy­­­rə­­­dir: əgər ölə­­­cək­­­sə, bəl­­­kə da­­­ha ona əziy­­­yət ver­­­mə­­­yək? De­­­yən, o, ölüm aya­­­ğın­­­da da­­­va-dər­­­ma­­­na qə­­­na­­­ət et­­­mək­­­lə irə­­­li düş­­­mək fik­­­rin­­­də­­­dir. Yə­­­qin onun üçün ana ar­­­tıq elə bir əhə­­­miy­­­yət kəsb et­­­mir. Onun ana ölü­­­mü­­­nü məq­­­bul say­­­dı­­­ğı mə­­­qam­­­lar Ya­­­zı­­­çı Qor üçün çox qiy­­­mət­­­li fakt idi. Ana nə qə­­­dər tez ölər­­­sə, Qa­­­la­­­mir­­­zə bu iş­­­dən mi­­­ni­­­mal psi­­­xo­­­lo­­­ji-mə­­­nə­­­vi lə­­­kə­­­lər­­­lə qur­­­tul­­­muş olar. Ar­­­vad ya­­­şa­­­dıq­­­ca, bu­­­nun bir oğul ki­­­mi bu­­­ra­x­­dı­­­ğı nöq­­­san­­­lar get-ge­­­də ço­­­xa­­­lar, Qa­­­la­­­mir­­­zə­­­nin ba­­­şı­­­na qa­­­xın­­­ca çev­­­ri­­­lər.

Qa­­­la­­­mir­­­zə qar­­­da­­­şı ar­­­va­­­dın­­­dan so­­­ru­­­şa­­­sı:

- Dü­­kan tə­­rəfə ge­­­di­­­rəm - ət la­­zım­­dı? Nə qə­­­dər alım? Bir ki­­­lo bəs­­­di­­­mi?

- Bul­­­yon­­­luq is­­­tə­­­yir­­­dim. Ney­­nir­­sən çox alıb? Elə ya­­­rım ki­­­lo, - yox, gə­­­lin onun xa­­­siy­­­yə­­­ti­­­nə uy­­­ğun­­­la­­­şıb.

Bun­­­lar hə­­­lə mü­­­şa­­­hi­­­də­­­lər sa­­­yı­­­lır. Ya­­­zı­­­çı Qor bu yer­­­lə­­­ri bə­­­zə­­­yə­­­cək, ətə-qa­­­na dol­­­du­­­ra­­­caq.

Qa­­­la­­­mir­­­zə dü­­­ka­­­na tez də­­­yib qa­­­yı­­­dır və al­­­dı­­­ğı əti na­­­zik sel­­­lo­­­fan tor­­bada ana­­­sı­­­nın bur­­­nu ucu­­­na qal­­­dı­­­rır.

- Bax, ət­­­di bu!

Ana can ha­­­yın­­­da; bu söz­­­lər­­­dən bir şey qan­­­mır.

- Gör­­­dün­­­mü? Sə­­­nə al­­­mı­­­şam. İn­­­di bir şey bi­­­şirt­­­di­­­rə­­­cə­­­yəm.

Qa­­­la­­­mir­­­zə oğul­­­luq bor­­­cun­­­dan "lə­­­ya­­­qət­­­lə" çıx­­­maq üz­­­rəy­­­di. Bu­­­nu ha­­­mı­­nın gör­­­üb-bil­­məsi gə­­rək­­di. Yax­­­şı­­lıq - itib-bat­­ma­­sın. Hə­­­ri, ana gör­­­mə­­­li­­­dir ki, bu cür şan­­lı oğul do­­­ğub-bo­­­yü­­­düb. Qoy ra­­­hat öl­­­sün. Ana­­­ya yax­­­şı­­­lıq­­­la­­­rın­­­dan bi­­­ri də onu vax­­­tın­­­da üzü qib­­­lə­­­yə uzan­­­dır­­­ma­­­ğı oldu. Ya­­­zı­­­çı Qor bu qib­­­lə mə­­­qa­­­mı­­­na xü­­­su­­­si fi­­­kir ver­­­di; özü də vax­­tın­­da.

Qa­­­la­­­mir­­­zə ar­­­tıq he­­­ka­­­yə­­­yə gir­­­miş ki­­­mi­­­dir. Ya­­­zı­­­çı Qor dün­­­ya ədə­­­biy­­­ya­­­tı­­­nın bu top­­­puş ob­­­ra­­­zı­­­nı indi-bu saat yap­­­maq üz­­­rə­­­dir, onun su­­rə­­tini ay­­­dın­­­ca gö­­­rür. O, Qa­­­la­­­mir­­­zə­­­nin bir­­­cə adı­­­­nı də­­­yi­­­şə­­­cək. Tu­­­ta­­­lım, "Və­­­ra­­­ğa" qo­­­ya bi­­­lər. Ya bir baş­­­­qa ad. Oxu­­­yub özü­­­nü ta­­­nı­­­ma­­­sın de­­­yə. Yox­­­sa qey­­­rət ba­­­şı­­­na vu­­­rar, bey­­­ni­­­nin qur­­­du tər­­­pə­­­nər, mü­­­əl­­­li­­­fin üs­­­tü­­­nə hü­­­cum çə­­­kər.

Sə­­­hə­­­ri­­­si ar­­­vad ke­­­çin­­­di. Qa­­­la­­­mir­­­zə ana­­­sı­­­nın dəf­­­nin­­­də - Ya­­­zı­­­çı Qor bu səh­­­nə­­­ni də gö­­­rər­­­sə, onun si­­ma­­sı­­nın bü­­­tün ça­­­lar­­­la­­­rı ta­­­mam­­­lan­­­mış olar. Çox da yox, bir-iki de­­­tal ona bəs edə­­­cək. Son ak­­­kord­­lar qə­­­bi­­­ris­­­tan­­­lıq­­­da ça­­­lı­­­na­­­caq.

...Kim nə de­­­yir de­­­sin, Ya­­­zı­­­çı Qor re­­­a­­­list­­dir.

"Sa­­­bo­­­un xe­­­yir".

 

21 yan­­­var - 13 may 2003-cü il

 

Digər xəbərlər

Əlləri yaşıl

BIÇAQLANMIŞ QƏLƏM (Elşən Böyükvənd)

"Qafqazın qartalı Şaumyan belə..(S.Vurğun)

Güzgü

Sevirəm demişəm

Şərhlər