Hayıf, övlad da qocalır

Tarix: 20-05-2019 15:32
Baxış sayı: 109

O, Va­­­hid­­­lə be­­­lə da­­­nış­­­ıb: əma­­­nə­­­ti ve­­­rir, özü çə­­­ki­­­lir qı­­­ra­­­ğa. Pay­­­tax­­­ta ki­­­min xa­­­hi­­­şi ilə, ki­­­min əm­­­riy­­­lə dü­­­zə­­­lə­­­cə­­­yi­­­ni bil­­­mir, heç bil­­­mək də is­­­tə­­­mir. Qor­­­xur de­­­yi­­­lən­­­lə­­­rə inan­­­maz, ümid­­­dən dü­­­şər. Tərs ki­­­mi də Va­­­hid hər də­­­fə gö­­­zü­­­nü yu­­­mub, ağ­­­zı­­­nı açır: və­­­də xi­­­laf çıx­­­sa­­­lar, de­­yir, ye­­­dik­­­lə­­­ri­­­ni bo­­­ğaz­­­la­­­rın­­­dan çı­­­xa­­­ra­­­caq. On­­­da Sa­­­hib şüb­­­hə­­­lə­­­nir, qa­­­nı it qa­­­nı­­­na dö­­­nür.

"Ba­­­kı­­­nın aça­­­rı - pul-pa­­­ra­­­dır," - bu açıq­­ca sö­­­zü uşaq­­­lıq­­­dan eşi­­­dir.

Şə­­­hə­­­rə ge­­­də­­­si gü­­­nü Sa­­­hib yu­­­xu­­­dan oya­­­nıb göy üzü­­­nü arı­­­dan bu­­­lud­­­lu gör­­­dü. "Bu­­­lud"un köl­­­gə­­­si hə­­­yət­­­də qar­­­mon ki­­­mi yı­­­ğı­­­lıb-açı­­­lır­­­dı. Hə, ata­­­sı bal kə­­­sir. Kö­­­rük ba­­­sıb, arı­­­la­­­rı tüs­­­tüy­­­lə pə­­­tək­­­dən qov­­­muş­­­du. Ki­­­şi - li­­­ba­­­sın­­­dan "mek­­­si­­­kan"la­­­ra ox­­­şa­­­yır. Fetr şlya­­­pa­­­sı­­­nın yan­­­la­­­rın­­­dan sal­­­la­­­nan, üst-üs­­­tə gey­­­di­­­yi köy­­­nək­­­lə­­­rin boy­­nuna sal­­­dı­­­ğı tor da gü­­­ya üz-gö­­­zü­­­nü arı­­­dan qo­­­ru­­­yur. Pi­­­ja­­­ma­­­sı­­­nın ba­­­laq­­­la­­­rı uzun­­­qıç "mors­­koy" çək­­­mə­­­lər­­­dəy­­­di. Ye­­­ri­­­yən­­­də iri əl­­­cək­­­lə­­­ri­­­nin bar­­­maq­­­la­­­rı yel­­­lə­­­nir.

- Ba­­­şın bat­­­sın! De­­­dim ha­­­nı lə­­­yən?! ...Bay, mi­­­rət ye­­­nə sanc­­dı! - ki­­­şi əli­­­ni çiy­­­nin­­­də ne­­­cə şap­­­pıl­­­dat­­­dı­­­sa, gü­­man, arı­­­nın beş-onu­­­nu bir­­­dən gə­­­bərt­­di.

- Tu­­­tun böy­­­rün­­­də­­­di! So­­­la bax! Ağ tu­­­tun böy­­­rün­­­də­­­di!

Ana­­­sı­­­nın sə­­­si gah or­­­dan, gah bur­­­dan gə­­­lir. Ki­­­şi­­­si­­­nin əm­­­riy­­­lə hə­­­yə­­­ti eni­­­nə-uzu­­­nu­­­na öl­­­çür­­­dü.

- Ana! Ay ana!..

- E-eyy! Siz də ölün içə­­ridə! - o, qa­­­pı­­­dan ma­­­rıt­­­da­­­yan, xor­­­la onu ça­­­ğı­­­ran qız­­­la­­­ra bir ağız çım­­­xır­­­dı. Hə­­­mi­­­şə acı­­­ğı­­­nı on­­­la­­­rın üs­­­tü­­­nə tö­­­kər.

- De­­­yin ki, mən ça­­­ğı­­­rı­­­ram! - otaq­­dan Sa­­­hi­­­bin sə­­­si gəl­­­di.

- Sə­­­ni Sa­­­hib ça­­­ğı­­­rır! Biz yox!

Ar­­­vad oğ­­­lu­­­nun adı gə­­­lən­­­də, hə­­­yət bo­­­yu evin çı­­­xa­­­ca­­­ğı səm­­­tə yü­­­yür­­­dü. Ba­­­şı­­­nı da per-pen­­­cək­­­lə bü­­­rü­­­müş­­­dü ki, arı­­­lar onu neş­­­tər­­­lə­­­mə­­­sin. Am­­ma elə bil ya­­­ğış­­­dan qo­­­ru­­­nur­­­du.

- Nə iş­­­di? - içə­­­ri­­­də nə­­­fə­­­si­­­ni də­­­rib, Sa­­­hi­­­bə bax­­­dı.

- Bir az çay-çö­­rək gə­­­tir, zə­­­hər­­­lə­­­nək. Ba­­­kı­­­ya tə­­­lə­­­si­­­rəm!

- İşin var... or­­­da?

- Yox, oy­­­na­­­ma­­­ğa ge­­­di­­­rəm!

İl­­­də bir­­­cə də­­­fə bal kə­­­si­­­lir, tərs­­lik­­­dən o da gə­l bu va­­­cib gü­­­nə düş­. Arı san­­­can­­­da üzü elə şi­­­şər, göz­­­lə­­­ri elə ör­­­tü­­­lər ki, bir şey oxu­­­maq is­­­tə­­­yər­­­sə, gə­­­rək bar­­­ma­­ğını soxa, göz ye­­rin­­də xü­­­su­­­si de­­­şik aça.

- Bəl­­­kə sa­­­bah ge­­­də­­­sən?

- Al­­­la­­­hu-ək­­­bər! Ar­­­vad, mə­­­nim iş­­­lə­­­ri­­­mə bu­­­run sox­­­ma­­­yın! Si­­­zə mil­­­yon də­­­fə de­­­mi­­­şəm!

- Kim bu­­­run so­­­xur? Heç ki­­­min sən­­­nən işi yox­­­du.

- Ora get­­­mə, bu­­­ra get­­­mə! Bu gün get­­­mə, sa­­­bah get! Bə bun­­­lar nə­­­di? Bez­­­mi­­­şəm da­­­ha!

- Be­z­­mi­­­sən, bez­­­mə, - qız­­­cı­­­ğaz şey­­­tan-şey­­­tan bu­­­nu de­­­yib qaç­­­dı yü­­­kün da­­­lı­­­na.

Ana­­­sı üçün Sa­­­hi­­­bin Ba­­­kı sə­­­fər­­­lə­­­ri bir mü­­­əm­­­ma, sir­­­ri-xu­­­da idi. Hər­­­çənd qu­­­la­­­ğı çal­­­mış­­­dı ki, de­­­yə­­­sən, oğ­­­lu şə­­­hə­­­rə can atır. Axı bu yaş­­­da ge­­­dib ney­­­lə­­­yə bi­­­lə­­­cək. Har­­­da qa­­­la­­­caq. Tə­­­lə­­­bə­­­lik­­­də ma­­­ğıl ya­­­taq­­­xa­­­na ver­­­miş­­­di­­­lər; çün­­­ki borc­­­la­­­rı idi. İn­­­di de­­­yər­­­lər sa­­­lam­­­mə­­­ley­­­kim, sən kim­­­sən? Ev ala­­­na­­­can da hə­­­ya­­­tı zə­­­hə­­­rə dö­­­nər. Ha­­­yıf, öv­­­lad da qo­­­ca­­­lır. Vax­­­tın­­­da da ev­­­lən­­­mə­­­di. Oğ­­­la­­­na söz de­­­yir­­­sən, al­­çı du­­rur. Be­­şa­­çı­­lan ki­­­mi açı­­­lır. Acıb-su­­­sa­­­ma­­­ğı­­­nı da qor­­­xa-qor­­­xa so­­­ru­­­şur­­­lar.

- Ay qız, gə­­­lib çıx­­­sa­­­na, har­­­da öl­­­dün!..

Ev­­­də Sa­­­hi­­­bin şə­­­hə­­­rə məhz bu gün at­­la­­na­­ca­­ğını bil­­­mir­­­di­­­lər. Sa­­­hib də ba­­­lın bu gün kə­­­si­­­lə­­­cə­­­yi­­­ni fərz elə­­­məz­­di. Ai­­­lə­­­də iki cüt bir tək adam­­­dı­­­lar, bir-bi­­­rin­­­dən xə­­­bər­­­lə­­­ri yox­.

- Get gör o ye­­­nə ni­­­yə ba­­­ğı­­­rır!

- Ba­­­la, atan­­­dı, ədəb­­­li ol.

- Yax­­­şı, ola­­­ram, get.

- Arı vur­­­sa, çin­­­li­­­lə­­­rə ox­­­şa­­­ya­­­caq­­­san, - qız­­­cı­­­ğaz qar­­­da­­­şı­­­na ye­­­nə söz atıb, bu də­­­fə qa­­­pı­­­nın ağ­­­zı­­­na qaç­­­dı. Həm is­­­tə­­­yir qa­­­qa­­­şı­­­nın hir­­­si­­­ni so­­­yut­­­sun, həm də on­­­dan şil­­­lə ye­­­mə­­­sin.

- Val­­­lah, sə­­­nin də Araz aşı­­­ğın­­­dan­­­dı, Kür - to­­­pu­­­ğun­­­dan.

Ar­­­vad ey­­­va­­­na çı­­­xıb:

- Nə­­­di? - so­­­ruş­­­du.

- Har­­­da ba­­­tıb­­­san?

- Sö­­­zü­­­nü de­­­sə­­­nə! Yox bir, gə­­­rək acı­­­la­­­ya!

- Şo­­­ğə­­­rib­­­lər ye­­­nə da­­­ra­­­şıb ca­­­nı­­­ma. Kor­­­san gör­­­mür­­­sən?

- Sə­­­nə de­­­dim pi­­­ja­­­ma­­­nın üs­­­tün­­­dən şal­­­var gey, qu­­la­­ğına al­­ma­­dın. Gü­­nah özün­­­də­­­di.

- Gəl! Tez gəl, lə­­­yə­­­ni apar!

- Ora ne­­­cə gə­­­lim! On­­­da bir az bə­­­ri itə­­­lə­­sənə!

Qə­­­şəm çə­­­pə­­­rin o üzün­­­də, öz hə­­­yət­­­lə­­­rin­­­də, bir tək may­­­ka­­­da­­­ca da­­­ya­­­nıb, tut­­­du­­­ğu arı­­­la­­­rı qa­­­rın-qa­­­rı­­­na toq­­­quş­­­du­­­rur­­­du.

- Xa­­­la sə­­­nə qur­­­ban, gəl o do­­­lu lə­­­yə­­­ni sü­­­rü bə­­­ri.

Qə­­­şəm mə­­­həl­­­lə­­­də adı­­­bəl­­­li Ko­­­roğ­­­lu idi: onu arı-ma­­­rı iy­­­nə­­­lə­­­məz. Lap pöh­­­rə ve­­­rən­­­də də. Baş-bə­­­də­­­ni­­­nə də­­­yib vız­­­za­­­dan ötər­­­­lər. De­­­yir­­­di­­­lər gü­­­ya qa­­­nı acı­­­dır. Bə­­­zi­­­lə­­­ri­­­nin kəş­­­fi­­­nə gö­­­rə, ye­­­tiş­­­kən­­­lik­­­də oğ­­­lan uşa­­­ğı­­­na arı dəy­­­məz.

O, lə­­­yə­­­ni sü­­­rüt­­­lə­­­mə­­­di, ki­­­şi-ki­­­şi qal­­­dı­­­rıb, al­­­tı­­­nı ye­­­rə vu­­­ra-vu­­­ra ol­­­sa da, evin di­­­bi­­­nə­­­cən gə­­­tir­­­di. Son­­­ra qı­­­rıq şa­­­na qo­­­nan köt­­­mə­­­cə bir arı­­­nı tu­­­tub, qa­­­nad­­­la­­­rı­­­nı dib­­dən qo­­­par­­­ıb, ha­­­va­­­ya fı­­­rıl­­­dat­­­dı. Arı göy­­­də vı­­­zıl­­­tıy­­­la ba­­­la­­­ca bir qövs cı­­­zıb, vu­­­rul­­­muş təy­­­ya­­­rə ki­­­mi ye­­­rə gəl­­­di. Tül qa­­­nad­­­la­­­rı özün­­­dən son­­­ra en­­­di­­­lər.

Ar­­­vad ba­­­lı üst gö­­­zə apar­­­dı.

Qız­­­lar:

- Ur-ra-a! - qış­­­qı­­­rış­­­dı­­­lar.

- Qa­­­şıq!

Tax­­­ça­­­dan Sa­­­hi­­­bə ba­­­la­­­ca qa­­­şıq gə­­­tir­­­di­­­lər. O, şan­­­lar­­­dan sü­­­zü­­­lən sap­­­sa­­­rı mə­­cun­­­dan gö­­­tü­­­rüb ağ­­­zı­­­na qoy­­­duq­­­ca, ana­­­sı se­­­vi­­­nir­­­di - ata­­­sı kə­­­sən bal­­­dan dad­­­maq­­­da, oğ­­lan bəl­­­kə də onun­­­la ba­­­rı­­­şır.

- Sən­­dən so­­ru­­şur­­lar: mə­­­ni arı­­­dan ötü­­­rür­­­sən?

- Bəl­­­kə get­­­mə­­­yə­­­sən?

- Mə­­­ni ötü­­­rür­­­sən, ya yox?! - Sa­­­hib bu də­­­fə döz­­­mə­­­yib qış­­qı­­ran­­­da, ar­­­vad səs­­­siz­­­cə sü­­­rü­­­şüb gün­­­ba­­­tan göz­­­dən bir qu­­­caq köy­­­nək, dəs­­­mal və mə­­­lə­­­fə gə­­­tir­­­di. Oğ­­­lu­­­nun bo­­­yun-ba­­­şı­­­nı sar­­­ı­­ma­­­ğa baş­­­la­­­dı. Qur­­­ta­­­rıb zə­­­if yer­­­lə­­­ri də əliy­­­lə tut­­­du ki, açıl­­­ma­­­sın­­­lar. İki­­­si bir­­­dən pil­­­lə­­­kən­­­lə­­­ri en­­dik­­cə, Qə­­­şəm hə­­­yət­­­də gül­­­mək­­­dən qəşş edir­­­di.

- Xa­­­la, sən elə bil Sa­­­hib əmi­­­nin qu­­­la­­­ğı­­­nı dar­­­tır­­­san.

Ki­­­şi də di­­­kə­­­lib doq­­­qaz tə­­­rə­­­fə ge­­­dən­­­lə­­­rə bax­­­dı. Üz-gö­­­zün­­­dən tər çeş­­­mə­­­lə­­­nir­­­di.

- Ay-y sə­­­ni!

- Bax, arı o ya­­­zı­­­ğı ye­­­nə kö­­­pürt­­dü!.. - ana­­­sı tə­­­əs­­­süf­­­lə ar­­­xa­­­ya çö­­­nən­­­də, Sa­­­hi­­­bin ba­­­şın­­­da­­­kı köy­­­nək­­­lər, gəl açı­­­la­­­san. Ço­­­xu çiy­­­ni­­­nə düş­­­dü; bə­­­zi­­­si də ye­­­rə. O sa­­­at­­­ca­­­na iki-üç arı onun pey­­­sə­­­ri­­­nə ya­­­pı­­­şa­­­sı.

- Va­­­ayy!

- Ölə­­­sən, ca­­­nım, uşa­­­ğımı da sanc­­dı­­­lar!..

- Ar­­­vad, kor göz­­­lə­­­rin ha­­­ra ba­­­xır? Yox­­­sa əri­­­nə ta­­­mar­­­zı­­­san? - Sa­­­hib özün­­­dən necə itə­­­lə­­­disə, ana­­­sı­­­nın ba­­­şın­­­dan yay­­­lıq ha­­­va­­­ya uçub, pa­­­ra­­­şüt ki­­­mi so­­­ğan­­­lı­­­ğa en­­­di.

Əv­­­vəl onun qu­­­laq­­­la­­­rı şi­­­şib yan­­­la­­­ra uzan­­­dı. Üzü də elə bil qır­­­mı­­­zı şar­­­dı, get-ge­­­də püf­­­lə­­­yib dol­­­du­­­rur­­­du­­­lar.

- Yox, mən elə bu xa­­­ra­­­ba­­­da da çü­­­rü­­­mə­­­li­­­yəm!

* * *

Sa­­­hib o ge­­­cə qor­­­xunc yu­­­xu­­­lar gör­­­dü. Arı­­­la­­­rı cəm hal­­­da met­­­ro gi­­­rə­­­cə­­­yi­­­nə qon­­­muş­­­du. Müş­­­ket­­­yor­­­la­­­rın­­­kı­­­na bən­­­zər uzun və na­­­zik ayaq­­­cıq­­­la­­­rı ara­­­sın­­­da na­­­rın­­­cı bir gi­­­la­­­var do­­­la­­­şır­­­dı. Gi­­­rib-çı­­­xan­­­lar or­­­ta­­­dan cı­­­ğır aç­­­mış­­­dı­­­lar. Ca­­­van mi­­­li­­­si­­­o­­­ner də, ona ne­­­cə öy­­­rə­­­di­­lib­­­sə, elə­­­cə sə­­­ki­­­də gə­­­zi­­­şir, ba­­­xır, pu­­­sur, bu işin son-nə­­­ti­­­cə­­­si­­­ni göz­­­lə­­­yir­­­di.

Va­­­hid "əma­­nət" da­­lın­­ca ora gə­­­lən­­­də, qa­­­ba­­­ğı­­­na əməl­­­li­­­cə bir "or­­­du" çıx­­­dı. Arı­­­lar onu döv­­­rə­­­lə­­­yib, də­­­yir­­­man çar­­­xı ki­­­mi fır­­­lan­­­ma­­­ğa baş­­­la­­­dı­­­lar. Axır ba­­­şı gi­­­cəl­­­lə­­­nən­­­də, Va­­­hid pro­­­te­­­zə ox­­­şar qıç­­­la­­­rın­­­dan bi­­­ri­­­ni irə­­­li at­­­dı. Bir­­­cə tə­­­pi­­­yə bun­­­la­­­rın ya­­­rı­­­sı­­­nı xə­­­şi­­­lə dön­­­dər­­­mək is­­­tə­­­di. On­­­da arı­­­lar baş-gö­­­zü­­­nə da­­­raş­­ma­­­dı­­­lar bə. İy­­­nə­­­lə­­­ri ni­­­zə­­­lər ki­­­mi san­­­cı­­­lır­­­dı. Mi­­­li­­­si­­­o­­­ner gö­z qa­­­ba­­­ğın­­­daca kir­­­pi­­­yə dö­­­nən məx­­­lu­­­qu  tir­­­tap ye­­­rə gə­­­lən gö­­­rən­­­də, ni­­­zam­­­na­­­mə üz­­­rə ha­­vaya bir gül­­­lə bu­­rax­­dı.

 

1982 - 2003


 

Digər xəbərlər

Yarımçıq tarixçələr

Göy dastan (Ə.Elçibəy haqqında)

Tehran Əlişanoğlu - “XX yüzilin son hekayələri”ndən Rafiq Tağının hekayəti

Rafiq Tağı ilə Həmid Herisçi arasında sərt İran polemikası

Ədəbi müsahibə

Şərhlər